Πρωτοχρονιάτικο διήγημα αναμνήσεων του συγγραφέα, ακαδημαϊκού και στρατιωτικού γιατρού Παύλου Νιρβάνα (φιλολογικό ψευδώνυμο του Πέτρου Αποστολίδη, 1866-1937).
Το πρώτο φλουρί της βασιλόπιτας που μου ’πεσε -ένα αληθινό φλουρί, γιατί ο πατέρας μου τον καιρό εκείνο, πριν φτωχύνει ακόμη, όπως φτώχυνε - στα υστερνά του, συνήθιζε να βάζει στη βασιλόπιτα του σπιτιού μας μια χρυσή εγγλέζικη λίρα- βγήκε μοιρασμένο.
Πώς έρχονται τα πράματα καμιά φορά!
Ο πατέρας μου, όρθιος μπροστά στο
Του Αχιλλέα ΙΙΙ
Περίπου τρία χρόνια εργαζόταν ο Τρύφωνας ως υπάλληλος μιας εταιρείας διαχείρισης κατοικιών βραχυχρόνιας μίσθωσης. Δουλειά του ήταν κυρίως να υποδέχεται τους επισκέπτες για λογαριασμό των απόντων ιδιοκτητών, να παραδίδει σε αυτούς τα κλειδιά των διαμερισμάτων που είχαν κλείσει στο κέντρο της πόλης μέσω κάποιας ιστοσελίδας και να παρέχει μερικές βασικές χρήσιμες πληροφορίες σχετικά με τη διαμονή τους στο κατάλυμα και στη
Tα Χριστούγεννα του 1941 ήταν από τα πιο τραγικά στη σύγχρονη ελληνική Ιστορία.
Μια χώρα κατακτημένη. Κάτω από την μπότα της τριπλής κατοχής, γερμανικής, ιταλικής, βουλγαρικής.
Κι ένας λαός, νικητής μόλις πριν από ένα χρόνο εκεί στα βουνά της Αλβανίας, τώρα ταπεινωμένος και πεινασμένος.
Άνδρες, γυναίκες και παιδιά, κυρίως παιδιά, άφηναν την τελευταία τους πνοή στα πεζοδρόμια της πρωτεύουσας μπροστά στα μάτια των ανήμπορων περαστικών που δεν μπορούσαν να κάνουν τίποτα γιατί κι αυτοί πεινούσαν…
Οι πρώτες ελλείψεις και τα
Του Πέτρου Μαυρίδη
Θα παίζω πάντα εκείνο το παιχνίδι που δεν ξέρω τους κανόνες
του. Θα μπαρκάρω στο καράβι που δεν πιάνει σε λιμάνι.
ή
je t’ai somnambulé avec moi jusqu’au précipice
Σπάω γραμμές, καταπίνω με κόκα-κόλα μωβ χαπάκια σε σχήμα νεκροκεφαλής, στις μαύρες σακούλες σκουπιδιών που κατεβάζω στην πίσω αυλή του κτηρίου όπου μένω προσωρινά, πάντα κροταλίζουν άδεια μπουκάλια, σνιφάρω πόπερς, πού και πού πίνω το τσάι μου με λίγο τζι. Με άλλα λόγια -ή, καλύτερα, έτσι όπως το καταλαβαίνω εγώ-, προσπαθώ να γραπωθώ στο παρόν, να το διαστείλω, να ανοίξει μια ρωγμή στην
ΓΕΝΙΑ ΜΟΥ ΕΥΚΟΛΟΠΙΣΤΕΥΤΗ
Χειμώνας, κι έφτιαχνε ο χιονιάς, κεντίδια στο μπετόν,
σκληρός Δεκέμβρης ήτανε του ’73.
Μ’ ένα ποτό στο «Κύτταρο», Ηπείρου κι Αχαρνών,
ελπίδες ανασταίναμε, για νέα Πολυτεχνεία.
Τον κόσμο τον αλλάζαμε, σε πείσμα των καιρών,
τότε δεν φανταζόμασταν πως είν’ ανοησία.
«Τώρα πια μπορεί κάτι να έχω κερδίσει, αλλά είναι περισσότερα αυτά που έχω χάσει. Κι όμως δεν με νοιάζουν. Με νοιάζει μονάχα ότι κοιμάμαι και ξυπνάω δίχως να φοβάμαι, δίχως να αναρωτιέμαι το γιατί και το πώς, το τι έκανα λάθος. Είναι ωραίο να κοιμάσαι ανάλαφρα. Ξέρεις κάτι; Οι άνθρωποι έχουμε δύο ζωές. Η πρώτη ξεκινά με τη γέννησή μας ενώ η δεύτερη όταν αντιληφθούμε πως δεν έχουμε άλλη ζωή. Με θυμάμαι να ορκίζομαι στον εαυτό μου πως… θα τα καταφέρω. Δεν ήταν εύκολο, αλλά είχα χρέος. Τώρα πια μπορεί κάτι να έχω κερδίσει…»
Άφησε το βλέμμα να
Της Μαρίας Μητά
Μπήκα στο σπίτι με σπασμένο τακούνι και ήμουν ευχαριστημένη που δεν ήταν πλευρό. Λάβαρο το τακούνι και το σούρσιμο στο πάτωμα μικρό νυχτερινό ενθύμιο. Τράβηξα τον εαυτό μου μέχρι το μπάνιο, απέφυγα αριστοτεχνικά το είδωλο μου στον καθρέφτη. Τόσο αργά και συνάμα τόσο νωρίς μέσα στη νύχτα δεν ήθελα περιττές συναντήσεις. Σκέφτηκα να γεμίσω την μπανιέρα και να βυθιστώ. Θα είναι σαν να κοιμάμαι και πάλι στη μήτρα της μάνας μου, το σκέφτηκα και αηδίασα. Το καλό με το μεθύσι είναι ότι ξεχνάς γρήγορα τις μαλακίες που σκέφτεσαι. Το κακό από την άλλη είναι ότι σου
Της Ιωάννας Μαραγκουδάκη
«Μερόπη, τις καλές σουπιέρες της μαμάς πού τις έχεις βάλει;»
«Κέρατα να ’χανε μωρέ Ευγενία, το μάτι θα σου βγάζανε. Πάνω από το κεφάλι σου είναι, δίπλα στα σερβίτσια με τη λουλουδάτη μπορντούρα. Αλέκο; Πήγαινε, παιδί μου, να πιάσεις τις σουπιέρες της θείας σου, που δεν φτάνει. Μμμμ… Κοντοπούτανο».
Πιάνω τις σουπιέρες και σκέφτομαι ότι η μάνα μου αποκαλεί κρυφά κοντοπούτανο τη θεία Ευγενία είκοσι τρία χρόνια τώρα. Όσα δηλαδή είμαι κι εγώ. Και την αποκαλεί έτσι, ασχέτως ότι έχουν το ίδιο μπόι. Για τη μάνα μου όμως οι
ΟΔΟΣ ΑΝΩΝΥΜΟΥ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΟΣ
Χιλιάδες αζήτητα πτώματα,
μακριά από εξουσίες, κυκλώματα.
Νεκροί; Ζωντανοί; Και ποιος νοιάζεται;
ο τόπος «σωτήρες» χρειάζεται.
Απόντες σοφών συζητήσεων,