ΟΔΟΣ ΑΝΩΝΥΜΟΥ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΟΣ (Προς μελοποίηση)

-

ΟΔΟΣ ΑΝΩΝΥΜΟΥ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΟΣ


Χιλιάδες αζήτητα πτώματα,

μακριά από εξουσίες, κυκλώματα.

Νεκροί; Ζωντανοί; Και ποιος νοιάζεται;

ο τόπος «σωτήρες» χρειάζεται.


Απόντες σοφών συζητήσεων,

σε πάνελ δελτίων ειδήσεων,

δεν έχουν κονέξια και βύσματα,

μα ούτε στο κόμμα ερείσματα.


Αμέτοχοι των αποφάσεων,

καλόπιστοι δέκτες συστάσεων,

απλοί ψηφοφόροι αναλώσιμοι,

υπήκοοι ανακυκλώσιμοι.


Οδός «Ανωνύμου του Έλληνος»!

Φτηνός ο οδοστάτης, νικέλινος.

Δεν είχε σπουδαίο επώνυμο,

ούτ’έκανε έγκλημα ιδιώνυμο.

Οδός»ξοφλημένων υπάρξεων».

Αιτίων ασήμαντων πράξεων.

Χωρίς V.I.P. διαβατήριο,

Κι ούτ’ένα για φόνο πειστήριο.

 

Δείτε επίσης: Το παράξενο ραδιοσήμα που λαμβάνει η Γη κάθε 22 λεπτά επί 30 χρόνια

Σχόλια

Δημοσίευση σχολίου

πλεγμα

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Ένας απρόσμενος θάνατος: Το σκοτεινό ψυχολογικό διήγημα που θα σας καθηλώσει

-
Εικόνα
Ο Ορέστης κοίταξε το ρολόι του χεριού του. Ήταν ακριβώς 11:45 το βράδυ. Η βροχή χτυπούσε ρυθμικά τα τζάμια του παλιού αρχοντικού στην Κηφισιά, δημιουργώντας μια υπόκωφη μουσική υπόκρουση που ταίριαζε απόλυτα με τους χτύπους της καρδιάς του. Εδώ και έξι μήνες, ολόκληρη η ζωή του είχε εκμηδενιστεί και είχε αναδιοργανωθεί γύρω από έναν και μοναδικό σκοπό: τη δολοφονία του θείου του, του πάμπλουτου και αυταρχικού βιομήχανου Ευγένιου Δαμιανού. Ο Ευγένιος ήταν ένας άνθρωπος χωρίς κληρονόμους, εκτός από τον Ορέστη. Όμως, αντί να τον βοηθήσει στα τεράστια χρέη που είχαν πνίξει την επιχείρησή του, ο θείος του απολάμβανε να τον ταπεινώνει, υπενθυμίζοντάς του καθημερινά την αποτυχία του. «Τα λεφτά κερδίζονται με αίμα, Ορέστη, δεν χαρίζονται» , του έλεγε με εκείνο το παγωμένο, ειρωνικό χαμόγελο. Εκείνη τη νύχτα, ο Ορέστης είχε αποφασίσει ότι το αίμα που χρειαζόταν θα ήταν του ίδιου του Ευγένιου. Το Σχέδιο του Τέλειου Εγκλήματος
Διαβάστε τη συνέχεια

Η επιστροφή του ασώτου: Το σκοτεινό διήγημα που ανατρέπει την πιο γνωστή παραβολή

-
Εικόνα
Όταν ο Μάνος ζήτησε το μερίδιο της κληρονομιάς του, δεν το έκανε από απληστία. Το έκανε από μια απεγνωσμένη ανάγκη να ανασάνει. Η έπαυλη των παιδικών του χρόνων, πνιγμένη στο μάρμαρο, τη βαριά σιωπή και την ακλόνητη, αυταρχική φιγούρα του πατέρα του, έμοιαζε με χρυσό κλουβί. Ο μεγάλος του αδελφός, ο Άρης, είχε ήδη υποταχθεί· είχε γίνει η πιστή σκιά του πατέρα, ένας στρατιώτης της οικογενειακής επιχείρησης, πρόθυμος να ανταλλάξει την προσωπικότητά του με την ασφάλεια των χρημάτων. Ο Μάνος πήρε τις τραπεζικές επιταγές και έφυγε για τη μεγάλη πόλη. Για δύο χρόνια, έζησε με την ψευδαίσθηση της απόλυτης ελευθερίας. Ξόδεψε τα πάντα σε λαμπερές νύχτες, εφήμερους φίλους, ακριβά ποτά και επενδύσεις που κατέρρευσαν σαν χάρτινοι πύργοι. Όταν τα χρήματα τελείωσαν, εξαφανίστηκαν και οι φίλοι. Ο χειμώνας τον βρήκε να κοιμάται στο πίσω δωμάτιο ενός άθλιου
Διαβάστε τη συνέχεια

«Παναγιά μου, ο διάολος!»: Το σκοτεινό μυστικό που κλείδωσε τα στόματα ενός ολόκληρου χωριού

-
Εικόνα
Όταν ο Μάνος και η Κλαίρη, ένα φρεσκοπαντρεμένο ζευγάρι γύρω στα τριάντα, βρήκαν μια εξαιρετική επαγγελματική ευκαιρία σε μια αναπτυσσόμενη γεωργική εταιρεία στην ορεινή Αρκαδία, ένιωσαν ότι η τύχη τους χαμογέλασε. Ήθελαν απεγνωσμένα να ξεφύγουν από το τσιμέντο και το άγχος της Αθήνας. Μέσω ενός μεσίτη στην κοντινή κωμόπολη, κατάφεραν να νοικιάσουν ένα πανέμορφο, πέτρινο σπίτι στην άκρη ενός απομονωμένου χωριού, του Αγίου Ιωάννη. Το σπίτι ήταν σε εξαιρετική κατάσταση, ευρύχωρο, με μεγάλο κήπο και σε τιμή που έμοιαζε με πραγματική ευκαιρία. Η μετακόμιση έγινε μέσα σε λίγες μέρες, γεμάτη όνειρα για μια νέα, ήρεμη ζωή. Όμως, η ηρεμία αυτή δεν θα διαρκούσε για πολύ. Από τις πρώτες κιόλας ημέρες, μια βαριά, ανεξήγητη ατμόσφαιρα άρχισε να πνίγει το ζευγάρι. Το περίεργο δεν ήταν ότι το χωριό ήταν ήσυχο, αλλά η ακραία, σχεδόν εχθρική συμπεριφορά των κατοίκων. Όποτε ο Μάνος ή η Κλαίρη περπατούσαν στα στενά λιθόστρωτα σοκάκια, οι χωρικοί που
Διαβάστε τη συνέχεια