ΜΥΘΙΣΤΟΡΙΕΣ

 Μια πέτρα που δεν είχε τίποτε να χάσει, μέχρι που ανακάλυψε έναν καινούριο κόσμο και τον έχασε του Αργύρη Χιόνη Μια φορά κι έναν καιρό, στη μέση ενός χωματόδρομου, τότε πού υπήρχανε ακόμα χωματόδρομοι, ζούσε μια πέτρα. Μάνα, πατέρα δεν γνώρισε κι ούτε ήξερε πότε γεννήθηκε. Οι πέτρες, όπως ξέρετε, ζούνε τόσα πολλά χρόνια, που ξεχνούν την ηλικία τους. Πολλές απ’ αυτές μάλιστα είναι τόσο αρχαίες όσο κι η πέτρινη εποχή, αν έχετε ακουστά. Μια πέτρα όμως, ακόμα κι αν είναι τόσο αρχαία, μπορεί να είναι ασήμαντη. Ή, για να το πω καλύτερα, όλες οι πέτρες είναι ασήμαντες, έκτος από εκείνες που γινήκανε αγάλματα ή ναοί ή από εκείνες που τις λεν λίθους, πολύτιμους και που τις κρύβουν μέσα σε κουτιά από σίδερο. H δική μας πέτρα ήταν εντελώς

Μπορείτε να αντιγράψετε τα κείμενα και να δημιουργήσετε αρχείο (WORLD ή OPEN OFFICE) ώστε να έχετε ενιαίο το κείμενο και στο τέλος ολοκληρωμένο το μυθιστόρημα “Στο διάολο να πας και να καίγεσαι αιώνια στην κόλαση, βρωμερό υποκείμενο!”,του φώναξε οργισμένη και έφυγε κτυπώντας την πόρτα πίσω της. Έψαξε το καΐκι του Δήμου και με απογοήτευση είδε πως είχε ήδη φύγει. Έπρεπε να βρει τρόπο να τον ειδοποιήσει γιατί εφημερίδες                             μάλλον δεν θα διάβαζε και αν συνέχιζε ανυποψίαστος τις σχέσεις του, θα έπαιρνε στο λαιμό του και άλλους ανθρώπους. Ψάχνοντας απεγνωσμένα λύση σκέφτηκε το λιμεναρχείο. Μπορεί να μην είχε συγκρατήσει το όνομα του σκάφους, όμως εκείνοι σίγουρα θα είχαν όλα τα στοιχεία.  Όπως είχε προβλέψει βρήκαν εύκολα το καΐκι και επικοινώνησαν μαζί του, μετά τις έντονες παρακλήσεις της Νίκης.