ΜΥΘΙΣΤΟΡΙΕΣ

 Δεν υπήρχε γειτονιά που να μην είχε τον μπεκρή της ... Ήταν πολλά και τα καπηλειά βλέπεις που δεν ήταν απαραίτητο να ήταν καθ΄εαυτού ταβέρνα. Την ρετσίνα την εύρισκαν παντού....στο μπακάλικο...στο καρβουρνιάρικο... στο μαγέρικο.... Ένα κατρούτσο....μια μισή  (οκά).....ένα ποτήρι και ένα μικρό πιατάκι με λίγο κεφαλίσιο...καναδυό ελιές και ενίοτε κανένα κρεμμύδι. Σε κάποια γωνιά ένα τραπεζάκι με καρέκλες και

Μπορείτε να αντιγράψετε τα κείμενα και να δημιουργήσετε αρχείο (WORLD ή OPEN OFFICE) ώστε να έχετε ενιαίο το κείμενο και στο τέλος ολοκληρωμένο το μυθιστόρημα  “Ελπίζω να μην συζητούσατε για δουλειά”, της είπε γελώντας. “Και κυρίως να μην σε έπεισε για συνεργασία!”.  Η Νίκη ανταπέδωσε το χαμόγελο.  “Δεν είμαι και τόσο απελπισμένη!”, του απάντησε. “Αν πρόκειται να ξεπέσω στον Κόλια, προτιμώ να μείνω άνεργη!”. Ο Πετρής την έπιασε από τη μέση και πήγαν στο μπαρ. Είχε τόσα να της πει για τα σχέδια του, που αρκετά από αυτά περιλάμβαναν και εκείνη. Τον άκουσε με προσοχή να της εκθέτει το όραμα του για ιδιωτικό τηλεοπτικό σταθμό, που θα έφερνε επανάσταση στην ελληνική πραγματικότητα και θα τάραζε τα νερά. Βρισκόταν, της είπε, σε πολύ καλό δρόμο και ήδη είχε αρχίσει το στήσιμο του καναλιού. Καλώς εχόντων των πραγμάτων, με τη νέα χρονιά θα ξεκινούσε να μεταδίδει πρόγραμμα. 

 ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΑΝΟΙΞΗ Το λιωμένο ατσάλι μεσ’ τη χούφτα. Η ανώνυμη παρουσία. Το άγρυπνο μάτι της φωτογραφικής κάμερας. Η προγραμματισμένη αδράνεια,