ΜΥΘΙΣΤΟΡΙΕΣ

Δείτε  εδώ   τις μέχρι τώρα συνέχειες σε ενιαίο κείμενο Μπορείτε να αντιγράψετε τα κείμενα και να δημιουργήσετε αρχείο (WORLD ή OPEN OFFICE) ώστε να έχετε ενιαίο το κείμενο και στο τέλος ολοκληρωμένο το μυθιστόρημα  «Θύμιο με φωνάζανε παλιά, όμως τώρα όλοι με ξέρουν σαν Ήφαιστο. Μη ρωτήσεις γιατί, ένας θεοπάλαβος γέρος μου το κόλλησε κι από τότε έμεινε!». «Οικογένεια δεν έχεις;», Ο άστεγος προσπάθησε να χαμογελάσει και πάλι αλλά αυτή τη φορά δεν τα κατάφερε. «Είχα κάποτε και οικογένεια και δουλειά. Καλή μάλιστα! Ήμουνα επιστάτης στα χτήματα ενός λεφτά. Όχι πως είχε ανάγκη από τα ζαρζαβατικά και τα φρούτα που έβγαζε. Για να τρώνε πιο υγιεινά έλεγε. Ζούσαμε με τη γυναίκα μου σε ένα μικρό σπιτάκι, αποθήκη πες καλύτερα, όμως δεν είχαμε παράπονο. Και καλά τρώγαμε και καλά πληρωνόμουνα. Την κόρη μου την είχε υπηρέτρια στο σπίτι του, και έτσι μια χαρά βολευόμαστε. Μέχρι που έγινε το κακό», κατέληξε και τα μάτια του σκοτείνιασαν..

Δείτε  εδώ  τις μέχρι τώρα συνέχειες σε ενιαίο κείμενο Μπορείτε να αντιγράψετε τα κείμενα και να δημιουργήσετε αρχείο (WORLD ή OPEN OFFICE) ώστε να έχετε ενιαίο το κείμενο και στο τέλος ολοκληρωμένο το μυθιστόρημα Η προκήρυξη ήταν ολιγόλογη και το κείμενο αποτελούνταν από ένα κολάζ λέξεων από εφημερίδες. Την υπέγραφαν ως: “Αδέκαστοι τιμωροί”, και με περίεργους συνειρμούς κατηγορούσαν το θύμα και τον αδελφό του για δωροδοκίες πολιτικών και υπόγειες διαδρομές με ξένα κέντρα αποφάσεων.  Εκ πρώτης όψεως δεν θύμιζε σε τίποτα την προκήρυξη της “17 Νοέμβρη”. Που έδειχνε αν μη τι άλλο καλή γνώση του στόχου της, και η ανάλυση της έπειθε, τουλάχιστον όσους ήθελαν να πειστούν! Το πρωτόλειο κείμενο της πρωτοεμφανιζόμενης οργάνωσης, δεν είχε τίποτα τέτοιο.  Παρόλα αυτά οι αρχές δεν αμφέβαλαν πως πρόκειται για νεόκοπους τρομοκράτες. Ερασιτέχνες μεν, πολύ επικίνδυνους δε! Γι αυτό τον λόγο έβαλαν προσωπική φρουρά στη γυναίκα του θύματος και στον αδελφό του.

ΖΗΛΕΨΕΣ ΤΟΥΣ ΑΕΤΟΥΣ Στ’ άδειο σπίτι, μόνος μου, μένω, να μετρώ την απουσία σου. Μίκρυνε ο κόσμος μου, μάταια ζητώ, την παρουσία σου. Με τα μάτια μου, θολά, τη φωνή, που μου’ λειψε, φαντάζομαι,