Οι Σκέψεις Περνούν σαν Τρένα
Ήταν απόγευμα Πέμπτης όταν το καφενεδάκι στο πεζόδρομο της Δημοσθένους γέμισε από μοναχικές ανθρώπινες φιγούρες. Άνθρωποι ατημέλητοι με σκυθρωπά πρόσωπα που ψάχνανε μια γωνιά για να ομορφύνουν την απογευματινή τους ψυχική δυσφορία κάθονταν με άχρωμα χαρακτηριστικά μόνοι τους χαμένοι στις σκέψεις τους. Εκείνο το μικρό καφενείο, που ήταν όλο κι όλο ένα δωμάτιο τέσσερα επί πέντε, αποτελούσε πόλο έλξης ιδιόρρυθμων ανθρώπων. Άνθρωποι που έδειχναν παράταιροι στα κοινωνικά πρότυπα,