ΜΥΘΙΣΤΟΡΙΕΣ

 Το κάθαρμα του Θανάση Κωσταβάρα Αυτός που βάδιζε πίσω απ’ το φέρετρο, ήταν ένας κοντός, αδύνατος άντρας, όχι πολύ περασμένος στα χρόνια. Έμοιαζε με εξηντάρης βέβαια, στην πραγματικότητα όμως ήταν κάπου δέκα χρόνια μικρότερος. Φορούσε ένα παλιό, μαύρο κοστούμι, τόσο φαρδύ που έπλεε ολόκληρος, θα μπορούσε να βούλιαζε μέσα του κιόλας, αν δεν κρατιόταν σφιγμένος — ασφυκτικά σφιγμένος — απ’ το μακρύ και στενό του παλτό, ένα παλτό ψαροκόκαλο, τόσο μακρύ που έφτανε σχεδόν μέχρι κάτω. Θα ισχυριζόταν κανένας πως τα κοράκια — και ξέρουμε όλοι με ποιόν τρόπο ντύνονται τα κοράκια — που πήγαιναν μπρος του με βήμα αργό (καθώς τόχουν σύστημα στη δουλειά τους) βρισκόντουσαν σε πολύ καλύτερη κατάσταση

Δείτε  εδώ    τις μέχρι τώρα συνέχειες σε ενιαίο κείμενο Μπορείτε να αντιγράψετε τα κείμενα και να δημιουργήσετε αρχείο (WORLD ή OPEN OFFICE) ώστε να έχετε ενιαίο το κείμενο και στο τέλος ολοκληρωμένο το μυθιστόρημα Άρχισε με ένα κακό προαίσθημα να το διαβάζει.   ”Μαρία, δεν με γνωρίζεις και μάλλον ούτε τον πατέρα μου. Ο Απόστολος Ηλιάδης, ο πατέρας μου, πέθανε πριν δυο μήνες. Υπήρξε σπουδαίος γιατρός γυναικολόγος, έφτασε μάλιστα να γίνει καθηγητής ιατρικής στο Καποδιστριακό πανεπιστήμιο. Χτυπημένος από τον καρκίνο, έδωσε πολύμηνη μάχη μαζί του. Λίγες μέρες πριν το μοιραίο μου ζήτησε να γράψω αυτό το γράμμα, μιας και τα χέρια του δεν βαστούσαν για να το κάνει μόνος. Η ιστορία που μου διηγήθηκε θα μπορούσε να είναι σενάριο ταινίας. Όμως δυστυχώς, όπως μου ορκίστηκε είναι αλήθεια πέρα ως πέρα! Ξεκινά δεκαεπτά χρόνια πίσω. Κάπου στο 1972-73. Τότε ήταν ακόμα στη Σύρο, γιατρός στο νοσοκομείο. Με αυτή την ιδιότητα παρακολουθούσε την εγκυμοσύνη της μητέρας ...