ΜΥΘΙΣΤΟΡΙΕΣ

Δείτε  εδώ   τις μέχρι τώρα συνέχειες σε ενιαίο κείμενο Μπορείτε να αντιγράψετε τα κείμενα και να δημιουργήσετε αρχείο (WORLD ή OPEN OFFICE) ώστε να έχετε ενιαίο το κείμενο και στο τέλος ολοκληρωμένο το μυθιστόρημα  Το σπίτι που μέναμε ήταν μονοκατοικία με αυλή. Δηλαδή εγώ με τους νονούς μου έμενα, γιατί οι δικοί μου έμεναν ακριβώς δίπλα σε ένα μικρό σπιτάκι, που είχε και μια πρόχειρη προέκταση,  παράγκα την λέγαμε, γιατί τέτοια ήταν! Τοίχοι από παλιόξυλα και οροφή με τα ίδια υλικά, που έμπαζε από παντού, ιδίως όταν έβρεχε. Πιο καλά να καθόμαστε έξω, λιγότερο μούσκεμα θα γινόμασταν! Τέλος πάντων. Η αφεντιά μου ήταν σε πολύ καλύτερη μοίρα. Μην φανταστείτε τίποτα πολυτέλειες, πάντως ηλεκτρικό ψυγείο είχαμε. Πράγμα που λίγοι διέθεταν εκείνη την εποχή.  Ο νονός μου νοικοκύρης από τους λίγους. Συνταξιούχος της

  Δείτε  εδώ    τις μέχρι τώρα συνέχειες σε ενιαίο κείμενο Μπορείτε να αντιγράψετε τα κείμενα και να δημιουργήσετε αρχείο (WORLD ή OPEN OFFICE) ώστε να έχετε ενιαίο το κείμενο και στο τέλος ολοκληρωμένο το μυθιστόρημα Για τον Αποστόλη, που γνώριζε καλά τον ανιψιό του, φαινόταν πολύ περίεργο να πάρει τις ερημιές και τα βουνά, αυτό το παιδί της πόλης, για μερικές φωτογραφίες! Δεν πίστευε πως ο καλομαθημένος Αριστείδης, που ξημεροβραδιαζόταν σε καφετέριες και μπαρ, θα ανέβαινε σε αυτό το άχαρο λατομείο, που ακόμα και οι ντόπιοι απέφευγαν, γιατί δεν είχε τίποτα να σε τραβήξει κοντά του. Και όλα αυτά γιατί; Για μια δυο φωτογραφίες, σαν αυτές που πουλούν στο λιμάνι της Χώρας σε καρτ ποστάλ!   Όσο για τον Βασίλη, ήταν σχεδόν βέβαιος πως ο Αριστείδης δεν ήταν μόνος το μοιραίο πρωινό. Είχε δει το πλησίασμα της κόρης του μαζί του, και το αυτί του είχε πάρει πως κανόνιζαν μια βόλτα τριγύρω. Εντάξει δεν ήξερε για πότε κανόνιζαν, όμως το ότι έλειπαν και οι δυο ταυτόχρο...