ΜΥΘΙΣΤΟΡΙΕΣ

Ο άνθρωπος κι η νύχτα του Χάρη Σακελλαρίου Πάνω στο μισοΰπνι. Την ώρα που οι αμαδρυάδες βγαίνουν απ’ τις σκοτεινές κουφάλες των δέντρων και, πατώντας ανάλαφρα με τις γυμνές πατούσες τους πάνω στο παχύ χόρτο, γλιστρούν κατά τις νεροσυρμές, για να σμίξουν με τις νεράιδες των βαθύλαλων άντρων και τ’ άλλα τραγόμορφα πνεύματα του λόγγου, κάτι σάλεψε στο τζάμι του παραθυριού μου. Θα  μπορούσε ίσως και να μην το προσέξω και να συνεχίσω το γλυκό μου βύθισμα. Μα τα παραθυρόφυλλα άνοιξαν, σαν κάποιος να τάσπρωξε ελαφρά απ’ έξω. Και, σα να καραδοκούσε τη στιγμή, όρμησε σύγκαιρα μες στην κάμαρη μου η δυνατά μυρουδιά του θυμαριού και του σμύρτου της εξοχής.

Δείτε  εδώ    τις μέχρι τώρα συνέχειες σε ενιαίο κείμενο Μπορείτε να αντιγράψετε τα κείμενα και να δημιουργήσετε αρχείο (WORLD ή OPEN OFFICE) ώστε να έχετε ενιαίο το κείμενο και στο τέλος ολοκληρωμένο το μυθιστόρημα “Φεύγεις! Τώρα, που σε χρειάζομαι πιο πολύ από ποτέ! Δεν μπορεί να το λες σοβαρά”!   “Πιο σοβαρά δεν γίνεται. Εδώ δεν έχω πια μέλλον. Εσύ με τη μικρή σύνταξη που θα σου βγάλουν, τις κότες, το περιβόλι, και τα λεφτά που θα βγάλεις πουλώντας τα ζώα, θα τα καταφέρεις. Εγώ πρέπει να δουλέψω. Να βρω το δρόμο μου”!   “Δεν με λυπάσαι καθόλου! Ακόμη και δίκιο να έχεις, γιατί τόσο φούρια να φύγεις αμέσως”;   Με το ζόρι κρατήθηκε η Μαριγώ μην της απαντήσει. Αυτά που θα της έλεγε σίγουρα θα την τσάκιζαν ακόμα περισσότερο, όμως δεν της έφτανε! Η τιμωρία της μάνας έπρεπε να είναι τόσο δυνατή, όσο και ο πόνος που της προκάλεσε. Το σατανικό της σχέδιο θα έφτανε ως το τέλος, και τότε θα είχε πάρει την εκδίκηση της. Από όλους! Θεό και ανθρώπους!...