Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Οκτωβρίου 19, 2025

Το Ρολόι της Οδού Ερμού: Συγκινητικό Χριστουγεννιάτικο Διήγημα

Εικόνα
Το Ρολόι της Οδού Ερμού Ο κύριος Αριστείδης άνοιγε το μικρό του ωρολογοποιείο στην πάροδο της Ερμού κάθε πρωί στις οκτώ ακριβώς, εδώ και σαράντα δύο χρόνια. Ήταν ένας άνθρωπος λιγομίλητος, με κινήσεις αργές και μετρημένες, λες και η ζωή του ολόκληρη ρυθμιζόταν από το τικ-τακ των δεκάδων εκκρεμών που κρέμονταν στους τοίχους του μαγαζιού του. Από τότε που έφυγε η Ελένη του, πριν από πέντε χειμώνες, ο χρόνος για εκείνον δεν κυλούσε πια μπροστά. Απλώς ανακυκλωνόταν, όπως οι δείκτες πάνω στο καντράν. ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ Ήταν παραμονή Χριστουγέννων και έξω ψιχάλιζε ένα παγωμένο χιονόνερο. Οι βιτρίνες της πόλης έλαμπαν, οι άνθρωποι έτρεχαν φορτωμένοι με πολύχρωμες σακούλες, όμως στο στενό δρομάκι του κυρίου Αριστείδη επικρατούσε ησυχία. Στις έξι το απόγευμα, την ώρα που ετοιμαζόταν να κατεβάσει τα ρολά, το κουδουνάκι της πόρτας χτύπησε διστακτικά. Μέσα μπήκε ένα αγόρι, γύρω στα δέκα χρόνια. Φορούσε ένα μπουφάν που του ήταν εμφανώς μεγάλο και κρατούσε σφιχτά στα ...

Το κοτέτσι (διήγημα)

Εικόνα
 Της Ιωάννας Μαραγκουδάκη «Μερόπη, τις καλές σουπιέρες της μαμάς πού τις έχεις βάλει;» «Κέρατα να ’χανε μωρέ Ευγενία, το μάτι θα σου βγάζανε. Πάνω από το κεφάλι σου είναι, δίπλα στα σερβίτσια με τη λουλουδάτη μπορντούρα. Αλέκο; Πήγαινε, παιδί μου, να πιάσεις τις σουπιέρες της θείας σου, που δεν φτάνει. Μμμμ… Κοντοπούτανο». Πιάνω τις σουπιέρες και σκέφτομαι ότι η μάνα μου αποκαλεί κρυφά κοντοπούτανο τη θεία Ευγενία είκοσι τρία χρόνια τώρα. Όσα δηλαδή είμαι κι εγώ. Και την αποκαλεί έτσι, ασχέτως ότι έχουν το ίδιο μπόι. Για τη μάνα μου όμως οι

πλεγμα