ΜΥΘΙΣΤΟΡΙΕΣ

Έχω την εντύπωση, λοιπόν, ότι υπήρχε στο υπόγειο ένα αγόρι, όμως πολύ μικρό ακόμα, έξι χρονών ή μπορεί και μικρότερο. Αυτό το αγόρι ξύπνησε το πρωί μέσα σε ένα υγρό, κρύο υπόγειο. Φορούσε κάτι σαν ρομπάκι και τουρτούριζε. Η ανάσα του έβγαινε από το στόμα του σαν άσπρος αχνός, κι εκείνο, καθισμένο πάνω σε ένα σεντούκι στη γωνίτσα, διασκέδαζε παρατηρώντας τη να πετάει και να χάνεται. Όμως, ήθελε τόσο πολύ να φάει κάτι. Είχε πλησιάσει κάμποσες φορές από το πρωί το σανιδένιο κρεβάτι, όπου πάνω σε ένα λεπτό σαν φύλλο στρώμα και με έναν μπόγο για μαξιλάρι κειτόταν η

Δείτε  εδώ  τα προηγούμενα σε ενιαίο κείμενο   Μπορείτε να αντιγράψετε τα κείμενα και να δημιουργήσετε αρχείο (WORLD ή OPEN OFFICE) ώστε να έχετε ενιαίο το κείμενο και στο τέλος ολοκληρωμένο το μυθιστόρημα      “Βρήκε την ευκαιρία να βγάλει όλη τη χολή που έκρυβε μέσα του!”, της είπε επί λέξει. “Υπερασπίζεται το κάθαρμα που σκότωσε το παιδί μου! Αυτό δεν πρόκειται να μείνει ατιμώρητο! Έτσι να του πεις!”.  “Και τώρα;”, ρώτησε η Ράνια με αγωνία. “Είναι αδίστακτος και θα μας συντρίψει! Έπρεπε να ακούσεις τον πατέρα μου και να μην ανακατευτείς σ΄αυτή την ιστορία!”. “Δικηγόρος είμαι Ράνια”, της απάντησε ψύχραιμα. “Όλοι έχουν δικαίωμα υπεράσπισης, ακόμα και οι χειρότεροι εγκληματίες. Πόσο μάλλον οι αθώοι. Γιατί έχω την πεποίθηση πως ο Λουκάς είναι αθώος. Τουλάχιστον για τη συγκεκριμένη υπόθεση, γιατί κατά τα άλλα ένα καθίκι και μισό είναι κι αυτός!”.