ΜΥΘΙΣΤΟΡΙΕΣ

Τα πήρε όλα. Δηλαδή, σχεδόν όλα.  Τουλάχιστον έχω ακόμα κάπου να κάθομαι. Τούτη την πολυθρόνα που δεν τη χώνεψε ποτέ. Θυμάμαι τα μούτρα της όταν την πρωτοείδε. Πιο ξινά κι από το μπαλσάμικο που έπνιγε τα φαγητά της. Ήταν, λέει, μπλε. Πολύ μπλε σε σχέση με το υπόλοιπο σπίτι. Το οποίο μάλλον έφερνε σε μπεζ ή γκρι, χωρίς να παίρνω όρκο μ’ όλα εκείνα τα παλιακά χαζοπράγματα με τα οποία το στόλιζε κάθε τρεις και λίγο. Και κάπως έτσι, έχασα παντελώς το δικαίωμα να αγοράζω οτιδήποτε σχετικό με διακόσμηση. Γιατί το γούστο μου ήταν χάλια, γιατί δεν

Δείτε  εδώ  τα προηγούμενα σε ενιαίο κείμενο   Μπορείτε να αντιγράψετε τα κείμενα και να δημιουργήσετε αρχείο (WORLD ή OPEN OFFICE) ώστε να έχετε ενιαίο το κείμενο και στο τέλος ολοκληρωμένο το μυθιστόρημα Μην ανησυχείς όμως, θα βρω σύντομα τον τρόπο να τους διαλύσω! Να είσαι σίγουρος!”. Άπλωσε το χέρι και χάιδεψε το κρύο γυαλί που προστάτευε το ταριχευμένο σώμα. Ύστερα έσπρωξε τη λάρνακα πίσω στην κρύπτη και βγήκε.  Μέσα του δεν είχε ξεκαθαρίσει αν ο Αλέξανδρος μπορούσε να τον ακούσει. Ώρες ώρες, όπως απόψε, πίστευε πως απλά κοιμόταν, μα άλλες φορές η ψευδαίσθηση διαλυόταν και αυτό του δημιουργούσε αφόρητο πόνο. Το ότι κανείς λογικός άνθρωπος δεν θα είχε τέτοιες εμμονές ποτέ δεν τον απασχόλησε. Ο δικός του κόσμος δεν είχε καμία σχέση με των υπόλοιπων. Είχε δημιουργήσει από το μηδέν μια αυτοκρατορία κι αυτό στο ταραγμένο μυαλό του φαινόταν ένδειξη παντοδυναμίας. Άρα μπορούσε να φτιάχνει πραγματικότητες που για τους πολλούς απλά δεν υπήρχαν! Αυτός όμως ήταν ο ένας! Αυ...

 ΓΟΝΑΤΙΣΤΕΣ ΖΩΕΣ Παγώνουν οι ψυχές στο καταχείμωνο, χρόνια σε ναφθαλίνη τυλιγμένα. Στα χείλη μας τραγούδι, το αλίμονο, τα όνειρα μας, λάβαρα σκισμένα. Αμήχανες βραδιές, με ροζ ταυτότητα, με «ζούγκλες», και ταινίες μουδιασμένες.