ΜΥΘΙΣΤΟΡΙΕΣ

Όλα στο σπίτι τα άφησε εντάξει: ξεκλειδώνει τη βαριά εξώθυρα και την βροντάει πίσω της. Θέλει να πνίξει τη χαρά της από τη χαρμόσυνη είδηση, μα η χαρά δεν την αφήνει. Έχει ακόμη αυτήν την πολυτέλεια να πρωταγωνιστεί σε παραστάσεις.  Στο δυαράκι τους, στην κουζίνα, βρίσκει και τα δυο μάτια σβηστά ευτυχώς. Το ένστικτο τής λέει να προχωρήσει λίγο πιο μέσα: στο διπλό κρεβάτι. Κοζάρει τριγύρω: ίχνη παραβίασης δεν υπάρχουν · μόνο οι εικόνες ενός ατέλειωτου έρωτα, ξανά και ξανά. Ενός έρωτα που μοιάζει με ανάγκη φυγής που

Δείτε  εδώ    τις μέχρι τώρα συνέχειες σε ενιαίο κείμενο Μπορείτε να αντιγράψετε τα κείμενα και να δημιουργήσετε αρχείο (WORLD ή OPEN OFFICE) ώστε να έχετε ενιαίο το κείμενο και στο τέλος ολοκληρωμένο το μυθιστόρημα “Σ΄αγαπώ μωρό μου! Στο έχω ξαναπεί και ίσως ακούγεται κοινότοπο, αλλά είναι η μοναδική αλήθεια!”, ψέλλισε ο Αλέξανδρος κολλημένος ακόμη πάνω της. “Ποτέ δεν πίστευα πως θα ένιωθα έτσι για μια γυναίκα!”   “Ποτέ;”, τον ρώτησε προκλητικά. “Στα σαράντα κοντά χρόνια σου, είμαι μόνο εγώ που σου ξύπνησα τέτοια συναισθήματα;” “Γιατί τόση ανασφάλεια καρδιά μου! Ναι, μπορεί κάποια φορά στο παρελθόν, να υπήρξαν στιγμές παρόμοιες. Ίδιες όμως ποτέ!” 

  ΑΝΟΙΞ’ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΣΟΥ Μικρός ο τόπος, να χωρέσει την αγάπη, μικρό ταξίδι του σπιτιού μας, η φωλιά. Τά’χουνε όλα, τρελοί θα πούνε κάποιοι, ν’ αναζητούνε πιο μεγάλη αγκαλιά! Μικρές αγάπες, στην αγάπη μας, τριγύρω, σχέσεις ρουτίνας, σχέσεις καθημερινές.