ΜΥΘΙΣΤΟΡΙΕΣ

Το διήγημα δημοσιεύτηκε στο περιοδικό “Πολιτιστική” τον Αύγουστο του 1984. Γάντι σε ξύλινο χέρι του Μάνου Κοντολέων Εκείνα τα χρόνια που ήμουνα παιδί, οι πολυκατοικίες στην Αθήνα ήτανε λίγες. Στη γειτονιά μου – λίγα χιλιόμετρα πιο πάνω από το Στάδιο – δεν είχαμε καμιά. Μονάχα μονοκατοικίες. Με κήπους, πρασιές κι αυλές στρωμένες με πλακάκια. Κι οι δρόμοι δεν ήταν ασφαλτοστρωμένοι. Χώμα που το χειμώνα γινότανε λάσπη και το καλοκαίρι σκόνη. Μα καλά ήταν κι έτσι. Δεν περνούσαν αυτοκίνητα – είχαμε, λοιπόν, χώρο για τα παιχνίδια μας· για τα μήλα, το γερμανικό, λίγο ποδόσφαιρο και για κυνηγητό, κρυφτό, αμάδες. Τέτοια παίζαμε. Στη γειτονιά μου τα παιδιά της ηλικίας μου δεν ήτανε πολλά. Τρία τέσσερα. Ο Φώτης,

Δείτε  εδώ    τις μέχρι τώρα συνέχειες σε ενιαίο κείμενο Μπορείτε να αντιγράψετε τα κείμενα και να δημιουργήσετε αρχείο (WORLD ή OPEN OFFICE) ώστε να έχετε ενιαίο το κείμενο και στο τέλος ολοκληρωμένο το μυθιστόρημα Η Καλλιόπη πλησιάζοντας μέσα από το στενό μονοπάτι το ξωκλήσι ένιωσε μια υπέροχη μυρωδιά να γεμίζει το χώρο. “Ποιος να ήρθε και να θύμιασε;”, αναρωτήθηκε αν και η μυρωδιά ήταν πολύ πιο έντονη και ευχάριστη από απλό λιβάνι. Η πόρτα ήταν κλειδωμένη και όταν μπήκε, τίποτα δεν έδειχνε πρόσφατη παρουσία ανθρώπου. Άναψε το καντήλι μπροστά στην ωραία πύλη και ένα κερί στην εικόνα των Αποστόλων, κι ύστερα γονάτισε και με κλειστά τα μάτια άρχισε την προσευχή. Την ίδια που κάνει μέρες τώρα, για γαλήνη και συγχώρεση. Η ευωδία συνέχιζε ολοένα και πιο έντονη, ώσπου αισθάνθηκε πως δεν μπορούσε πια να αναπνεύσει. ...