Δείτε εδώ τις μέχρι τώρα συνέχειες σε ενιαίο κείμενο Μπορείτε να αντιγράψετε τα κείμενα και να δημιουργήσετε αρχείο (WORLD ή OPEN OFFICE) ώστε να έχετε ενιαίο το κείμενο και στο τέλος ολοκληρωμένο το μυθιστόρημα “Πάντως σίγουρα θα έχει ξημερώσει!”, είπε την τελευταία λέξη η Ελπίδα, τραβώντας τον από το μπράτσο και στέλνοντας φιλιά στους γονείς της. Βέβαια με κανέναν συμφοιτητή δεν είχαν ραντεβού, αλλά αυτό το ψεματάκι θα έπειθε πιο εύκολα τον πατέρα πως δεν κινδύνευαν από τίποτα. Ούτε και το εστιατόριο ήταν όπως το περιέγραψε. Ένα απλό ταβερνάκι στην Πλάκα με κιθάρες και όμορφη ατμόσφαιρα είχαν επιλέξει γι αυτή την βραδιά. Όλα ήταν υπέροχα. Πως θα μπορούσε να είναι αλλιώς; Ο έρωτας, η μουσική, το κρασί, η γιορτή της αγάπης, συνέθεταν ένα ονειρεμένο σκηνικό. “Κλείσε τα μάτια!”, της είπε στις 12 ακριβώς, όταν οι μουσικοί άρχισαν να τραγουδούν τα κάλαντα. Κράτησε το χέρι της, το φίλησε και ύστερα πέρασε το δαχτυλίδι στο μεσαίο δάχτυλο. “Είναι.. είναι..”, ξεκίνησε βουρκωμ...
