ΜΥΘΙΣΤΟΡΙΕΣ

 Η τηλεόραση ανοιχτή χωρίς ήχο, να φωτίζει με τις λάμψεις της, το σκοτεινό διαμέρισμα, ρίχνοντας σκιές σαν ανταύγειες στις νυχτερινές κουρτίνες που ανεμίζουν σαν μαύρα πέπλα, σκεπάζοντας τον Πέτρο από τον κάτω κόσμο. Ο Πέτρος ξεσκεπάστηκε από το χοντρό, ζεστό πάπλωμά του, έκανε πως τεντώνεται, πως φοράει την καρό ρόμπα του, πως φτάνει τρεκλίζοντας μέχρι το μικρό μπάνιο και ανοίγει τη χαλασμένη βρύση να τρέχει ποτάμι το παγωμένο νερό (το αέριο είχε κοπεί σε όλη την πολυκατοικία) – και να ρίχνει τα παγάκια στο πρόσωπό του. Δέκα λεπτά υπόθεση. Τώρα είναι σίγουρος πως δεν θα ξαναπέσει στον

  Δείτε  εδώ  τις μέχρι τώρα συνέχειες σε ενιαίο κείμενο Μπορείτε να αντιγράψετε τα κείμενα και να δημιουργήσετε αρχείο (WORLD ή OPEN OFFICE) ώστε να έχετε ενιαίο το κείμενο και στο τέλος ολοκληρωμένο το μυθιστόρημα Σημείωσε τον αριθμό και κάλεσε αμέσως. Σε λίγα λεπτά τον συνέδεσαν με τον Δήμο. Κανόνισαν να βρεθούν στο Σύνταγμα. Παρήγγειλαν μια ποικιλία και δυο μπύρες. Η αναστάτωση του Δήμου ήταν εμφανής παρόλο που προσπαθούσε να το παίξει άνετος.  “Πήγες στον Πετρή;”, τον ρώτησε ο Αργύρης μετά από αρκετή ώρα σιωπής. ”Έπρεπε να του ξεκαθαρίσω μερικά πράγματα”, απάντησε κατεβάζοντας μονορούφι την μπύρα του.  Χωρίς να πει άλλη κουβέντα ο Αργύρης έβγαλε από την τσάντα την εφημερίδα και του έδειξε το επίμαχο σημείο.  “Δεν καταλαβαίνω γιατί μου το δείχνεις”, απόρησε αυτός. “Τι σχέση μπορεί να έχει με εμάς;”. “Εσύ θα μου πεις Δήμο! Υπάρχει περίπτωση να φωτογραφίζει τη δική μας κατάσταση;” 

 ΤΟΝ ΕΡΩΤΑ ΕΜΠΙΣΤΕΥΤΗΚΑΜΕ Και να, λοιπόν, που έφτασε το τέλος, που πάντοτε φοβόμουν, τελικά. Ο χωρισμός, θανατηφόρο βέλος, τα όνειρα σκοτώνει, ξαφνικά. Και να, λοιπόν, εδώ, με ένα αντίο,