ΜΥΘΙΣΤΟΡΙΕΣ

Συνεχίστε το μυθιστόρημα! Στείλτε το κείμενο σας στο tinios60@gmail.com  ΌΛΑ ΤΑ ΘΥΜΑΜΑΙ ΣΟΥ ΛΕΩ! Όλα τα θυμάμαι, ακόμα και αυτά που λένε οι επιστήμονες πως αποκλείεται! Λες και ξέρουν αυτοί καλύτερα από μένα, τι θυμάμαι και τι όχι. Θυμάμαι τη στιγμή που πρωτοβγήκα στο φως. Όχι του ήλιου, αλλά του γυμνού γλόμπου που έστεκε από πάνω μου και μου έκαψε τα μάτια. Τότε ήταν που έβαλα τα κλάματα και τις κραυγές απελπισίας που βγήκαν από τα σωθικά μου. Η μαμή που με ξεγέννησε, νονά μου αργότερα, το θεώρησε καλό

Δείτε εδώ τα προηγούμενα Μπορείτε να αντιγράψετε τα κείμενα και να δημιουργήσετε αρχείο (WORLD ή OPEN OFFICE) ώστε να έχετε ενιαίο το κείμενο και στο τέλος ολοκληρωμένο το μυθιστόρημα “Μαριγώ, φύγε κορίτσι μου”, της είπε μαλακά, “δεν χρειάζεται να μείνεις και συ”!   “Όχι θα μείνω”! Επέμεινε.   “Τελειώνει κοπέλα μου”, μπήκε στη μέση ο Λουκάς, “γιατί να είσαι μπροστά, κορίτσι πράγμα! Δυό γυναίκες είναι μέσα, θα έρθουν κι άλλες όπου νάναι. Δεν θα είναι μόνη”! Και τον πήραν πάλι τα κλάματα.  Η Μαριγώ μπήκε στο δωμάτιο αναποφάσιστη. Βαριά