ΜΥΘΙΣΤΟΡΙΕΣ

Δείτε  ΕΔΩ  τα προηγούμενα σε ενιαίο κείμενο   Αφού ήπιαν τον καφέ και έφαγαν τα κεράσματα ήρθε η δύσκολη ώρα. Ζήτησαν να συναντήσουν την αδελφή Χριστονύμφη, που είχαν να της δώσουν χαιρετίσματα από κάποιους γνωστούς της. Η ηγουμένη χαμογέλασε καλοσυνάτα. «Μεγάλη πέραση έχει σήμερα η ευλογημένη!», είπε. «Πριν λίγη ώρα τέσσερα παλληκάρια την έψαχναν κι αυτά! Βέβαια δεν είναι περίεργο αυτό. Η Χριστονύμφη είναι από τις χαρισματικές μοναχές μας!». «Μακαρία!», φώναξε η ηγουμένη τη νεαρή μοναχή. «Οδήγησε παιδί μου τον πατέρα και την κυρία στη Χριστονύμφη!». Σηκώθηκαν και αφού ευχαρίστησαν θερμά ξεκίνησαν για το κελί της Χριστονύμφης. Πίσω τους ακούστηκαν οι θλιμμένες κραυγές της Αγνής και η Αρχοντούλα επιτάχυνε το βήμα της για να πάψει να τις ακούει. Δεν ήθελε να φύγει έτσι χωρίς να την αποχαιρετήσει, ήξερε όμως πως αυτό θα έκανε τα πράγματα ακόμα πιο δύσκολα. Μακάρι να ξεκαθάριζε η κατάσταση και τότε θα τη έπαιρνε και πάλι μαζί της.

  ΟΤΙ ΜΟΥ ΠΗΡΑΝ ΟΙ ΚΑΙΡΟΙ Τα καλύτερα λόγια της αγάπης, δεν τά’παμε, τις καλύτερες μέρες μας, δεν τις ζήσαμε ακόμα. Κράτα με αγκαλιά σου, μοναχά και αγάπαμε, ν’ανεβούμε στο όνειρο, δυό ψυχές σ’ένα σώμα. Τις καλύτερες θάλασσες, δεν τις έχει ο χάρτης,