Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Οκτωβρίου 27, 2023

Το Ρολόι της Οδού Ερμού: Συγκινητικό Χριστουγεννιάτικο Διήγημα

Εικόνα
Το Ρολόι της Οδού Ερμού Ο κύριος Αριστείδης άνοιγε το μικρό του ωρολογοποιείο στην πάροδο της Ερμού κάθε πρωί στις οκτώ ακριβώς, εδώ και σαράντα δύο χρόνια. Ήταν ένας άνθρωπος λιγομίλητος, με κινήσεις αργές και μετρημένες, λες και η ζωή του ολόκληρη ρυθμιζόταν από το τικ-τακ των δεκάδων εκκρεμών που κρέμονταν στους τοίχους του μαγαζιού του. Από τότε που έφυγε η Ελένη του, πριν από πέντε χειμώνες, ο χρόνος για εκείνον δεν κυλούσε πια μπροστά. Απλώς ανακυκλωνόταν, όπως οι δείκτες πάνω στο καντράν. ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ Ήταν παραμονή Χριστουγέννων και έξω ψιχάλιζε ένα παγωμένο χιονόνερο. Οι βιτρίνες της πόλης έλαμπαν, οι άνθρωποι έτρεχαν φορτωμένοι με πολύχρωμες σακούλες, όμως στο στενό δρομάκι του κυρίου Αριστείδη επικρατούσε ησυχία. Στις έξι το απόγευμα, την ώρα που ετοιμαζόταν να κατεβάσει τα ρολά, το κουδουνάκι της πόρτας χτύπησε διστακτικά. Μέσα μπήκε ένα αγόρι, γύρω στα δέκα χρόνια. Φορούσε ένα μπουφάν που του ήταν εμφανώς μεγάλο και κρατούσε σφιχτά στα ...

Η οχιά (Διήγημα)

Εικόνα
 Το ‘χε συνήθειο από μικρή να παίζει ψηλά στην πλαγιά με τις πέτρες, σ’ εκείνον τον χώρο που τον έτρωγε αδηφάγα ο ήλιος, στην πλαγιά του βουνού που δεσπόζει πάνω από τον τόπο της. Στα πόδια της η θάλασσα, οι φωνές των παιδιών αδιάφορες, φιλικές και ξένες.  Ο τόπος ετούτος, άνωθεν του οικισμού, ημίγυμνος στέκει κι αυτή χαιρόταν να παίζει στο γυμνό του κομμάτι. Δέσποζαν πιο ψηλά της βράχια και άλλα βράχια και στα πόδια της πέτρες που δεμένες σχημάτιζαν ένα τεράστιο πες μαρμάρινο αλώνι. Από κάτω της, στις πατούσες του βουνού, τα πεύκα της κρύβανε τον κόσμο που κινιόταν ή ακινητούσε στην παραλία, τον άλλον της θάλασσας της τον

ΣΑΝ ΨΕΜΑ Η ΑΛΗΘΕΙΑ (ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ 58η συνέχεια. Το αφόρητο πένθος)

Εικόνα
Δείτε  εδώ  τις μέχρι τώρα συνέχειες σε ενιαίο κείμενο Μπορείτε να αντιγράψετε τα κείμενα και να δημιουργήσετε αρχείο (WORLD ή OPEN OFFICE) ώστε να έχετε ενιαίο το κείμενο και στο τέλος ολοκληρωμένο το μυθιστόρημα Δεν είχε ξαναδεί αυτή την πλευρά του χαρακτήρα του ο Αργύρης και αυτό ήταν μια μικρή παρηγοριά μέσα στον αφόρητο πόνο που βίωνε. Σηκώθηκε πάλι με αργές κινήσεις και στηρίχτηκε στο μπράτσο του Πετρή. ”Πάμε”, του είπε αποφασιστικά. “Πρέπει να μάθω τι έγινε”.  Μια σκιά πέρασε από τα μάτια του Πετρή.  “Μα έμαθες τι έγινε Αργύρη!”, του απάντησε. “Την κτύπησε αυτοκίνητο. Τι άλλο να μάθεις;”   Με τρεμάμενα βήματα έφτασαν στο τηλέφωνο. Σχημάτισε τον αριθμό του Βασίλη και περίμενε. Το σήκωσε η Λένα και η φωνή της φανέρωνε πως έκλαιγε.  “Δεν ξέρω τι να πω Αργύρη!”, την άκουσε να λέει όταν της είπε πως έμαθε για το θάνατο της Ελπίδας. “Κτυπούσαν σαν  λυσσασμένοι, δεν είναι άνθρωποι αυτοί! Ο Βασίλης είναι στο Λαϊκό με βαριά διάσειση. Τουλάχιστον αυτ...

πλεγμα