ΜΥΘΙΣΤΟΡΙΕΣ

 Το ‘χε συνήθειο από μικρή να παίζει ψηλά στην πλαγιά με τις πέτρες, σ’ εκείνον τον χώρο που τον έτρωγε αδηφάγα ο ήλιος, στην πλαγιά του βουνού που δεσπόζει πάνω από τον τόπο της. Στα πόδια της η θάλασσα, οι φωνές των παιδιών αδιάφορες, φιλικές και ξένες.  Ο τόπος ετούτος, άνωθεν του οικισμού, ημίγυμνος στέκει κι αυτή χαιρόταν να παίζει στο γυμνό του κομμάτι. Δέσποζαν πιο ψηλά της βράχια και άλλα βράχια και στα πόδια της πέτρες που δεμένες σχημάτιζαν ένα τεράστιο πες μαρμάρινο αλώνι. Από κάτω της, στις πατούσες του βουνού, τα πεύκα της κρύβανε τον κόσμο που κινιόταν ή ακινητούσε στην παραλία, τον άλλον της θάλασσας της τον

Δείτε  εδώ  τις μέχρι τώρα συνέχειες σε ενιαίο κείμενο Μπορείτε να αντιγράψετε τα κείμενα και να δημιουργήσετε αρχείο (WORLD ή OPEN OFFICE) ώστε να έχετε ενιαίο το κείμενο και στο τέλος ολοκληρωμένο το μυθιστόρημα Δεν είχε ξαναδεί αυτή την πλευρά του χαρακτήρα του ο Αργύρης και αυτό ήταν μια μικρή παρηγοριά μέσα στον αφόρητο πόνο που βίωνε. Σηκώθηκε πάλι με αργές κινήσεις και στηρίχτηκε στο μπράτσο του Πετρή. ”Πάμε”, του είπε αποφασιστικά. “Πρέπει να μάθω τι έγινε”.  Μια σκιά πέρασε από τα μάτια του Πετρή.  “Μα έμαθες τι έγινε Αργύρη!”, του απάντησε. “Την κτύπησε αυτοκίνητο. Τι άλλο να μάθεις;”   Με τρεμάμενα βήματα έφτασαν στο τηλέφωνο. Σχημάτισε τον αριθμό του Βασίλη και περίμενε. Το σήκωσε η Λένα και η φωνή της φανέρωνε πως έκλαιγε.  “Δεν ξέρω τι να πω Αργύρη!”, την άκουσε να λέει όταν της είπε πως έμαθε για το θάνατο της Ελπίδας. “Κτυπούσαν σαν  λυσσασμένοι, δεν είναι άνθρωποι αυτοί! Ο Βασίλης είναι στο Λαϊκό με βαριά διάσειση. Τουλάχιστον αυτ...