ΜΥΘΙΣΤΟΡΙΕΣ

Η αλήθεια ήταν πάντα εκεί, κρυμμένη πίσω από τις βαριές κουρτίνες του παρελθόντος. Το παλιό ρολόι του τοίχου χτυπούσε νωχελικά, γεμίζοντας με έναν ρυθμικό, σχεδόν ενοχλητικό ήχο το άδειο σαλόνι. Η Κατερίνα κοίταξε τις κούτες που ήταν στοιβαγμένες στη γωνία. Το πατρικό της σπίτι, γεμάτο σκόνη και αναμνήσεις, μύριζε κλεισούρα και εγκατάλειψη. Μετά τον ξαφνικό θάνατο των γονιών της, είχε αναλάβει το βαρύ έργο να μαζέψει μια ολόκληρη ζωή μέσα σε λίγα χάρτινα κουτιά. Στα τριάντα της χρόνια, ένιωθε ακόμα σαν το μικρό, αναποφάσιστο κορίτσι που περίμενε πάντα την έγκριση των άλλων. Είχε αρνηθεί σπουδές, είχε προδώσει έρωτες και είχε εγκλωβιστεί σε μια safe καθημερινότητα, μόνο και μόνο για να μην απογοητεύσει τον πατέρα της. «Δυστυχώς άργησα να μεγαλώσω», ψιθύρισε στον εαυτό της, νιώθοντας

Εισαγωγή: Το άδειο βιβλιάριο Η ζωή της Άννας άλλαξε για πάντα μέσα σε λίγα λεπτά, πάνω από το ανοιχτό μνήμα της γυναίκας που τη μεγάλωσε. Στα 25 της χρόνια, εργαζόμενη ως υπάλληλος σε κατάστημα ενδυμάτων, είχε συνηθίσει στη σιωπή και την υποταγή, ζώντας κάτω από την ίδια στέγη με τον αυταρχικό πατέρα της, την αδιάφορη μητριά της και τη γιαγιά της. Η μητέρα της, όπως της έλεγαν από παιδί, είχε πεθάνει στη γέννα. Όμως, η κηδεία της γιαγιάς ξέσκισε το πέπλο των ψεμάτων.  Η ατμόσφαιρα στο κοιμητήριο ήταν βαριά, γεμάτη από τη μυρωδιά του βρεγμένου χώματος και του φτηνού αλκοόλ που ανέδιδε

Τι θα γινόταν αν η τελευταία σου επιθυμία γινόταν πραγματικότητα, αλλά το σύμπαν είχε περίεργα κέφια; Διαβάστε «Το Φως που Προσπέρασα», ένα αυτοτελές διήγημα με πλούσιο μαύρο χιούμορ και υπαρξιακό μυστήριο για έναν άνθρωπο που αποφάσισε να αγνοήσει τους κανόνες του θανάτου. Μια ήρεμη νύχτα του Νοέμβρη Πάντα είχα μια συγκεκριμένη επιθυμία για το τέλος: να πεθάνω ήρεμα στον ύπνο μου. Χωρίς το δράμα μιας ανίατης ασθένειας, χωρίς τα πηγαινέλα στα νοσοκομεία και, κυρίως, χωρίς την αγωνία της τελευταίας ανάσας. Στα εξήντα τόσο μου, δεν είχα πατήσει ποτέ το πόδι μου σε γιατρό. Παρθένος στο ζώδιο βλέπετε, και όπως λένε οι αστρολόγοι, είμαστε οι καλύτεροι γιατροί του εαυτού μας. Όπως αποδείχθηκε, βέβαια, για να πεθάνεις δεν χρειάζονται