ΜΥΘΙΣΤΟΡΙΕΣ

Ο ΔΑΣΚΑΛΟΣ Τέλη της δεκαετίας του 1960  και αρχές της εφηβείας μου. Στο μονοθέσιο δημοτικό της επαρχίας ήλθε ένας δάσκαλος  με κιτρινοκόκκινα μαλιά,ψηλός και άσχημος σαν τον  TRUMP . Κοιλαράς και κακομούτσουνος.  Είχε μια πανέμορφη γυναίκα και δύο παιδιά.  Πολλές φορές με φώναζε να κάνω  babysitting , εννοείται χωρίς αμοιβή ,άντε με κανένα σοκολατάκι.

Συγγραφέας: Γιάννης Ξανθούλης «Θα έπρεπε να γράψετε ένα βιβλίο για τη μαμά». Κουβέντα από την Τζωρτίνα στα γενέθλια της Μαρινέλλας, πριν από χρόνια. Το άκουσα, το ξέχασα. Δεν το πήρα αψήφιστα, αλλά ήξερα πως είμαι ακατάλληλος για βιογράφος, εξαιτίας του ύφους που γράφω. Καλώς ή κακώς. Από αλλού ξεκινώ και αλλού βρίσκομαι, παρεμβαίνει το θυμικό μου, νευριάζω με τους ήρωές μου,

Δείτε  εδώ  τις μέχρι τώρα συνέχειες σε ενιαίο κείμενο Μπορείτε να αντιγράψετε τα κείμενα και να δημιουργήσετε αρχείο (WORLD ή OPEN OFFICE) ώστε να έχετε ενιαίο το κείμενο και στο τέλος ολοκληρωμένο το μυθιστόρημα  Το πρωτοσέλιδο του ΕΞΑΓΓΈΛΛΟΥ σκόρπισε σε όλους, φίλους και εχθρούς, ρίγη συγκίνησης. Κατάμαυρο με ένα μόνο κόκκινο τριαντάφυλλο επάνω στη φωτογραφία της Βασιλικής και τη λεζάντα “Καλό ταξίδι”, παρέπεμπε στις εσωτερικές σελίδες για λεπτομέρειες.  Ο Αργύρης, αν και είχε μάθει τα δυσάρεστα νέα από τα βραδινά δελτία ειδήσεων, δεν μπορούσε ακόμα να το πιστέψει. Κοίταζε την φανερά επεξεργασμένη φωτογραφία της αδικοχαμένης γυναίκας, που ήταν τόσο λαμπερή ώστε δεν το χρειαζόταν, και αναπόλησε τις λίγες στιγμές που πέρασαν μαζί. Τελικά, σκέφτηκε, η ευτυχία δεν του χρωστάει τίποτα του Πετρή. Εκτός ίσως από χρήμα και δόξα!