ΜΥΘΙΣΤΟΡΙΕΣ

 Ένα σπουργίτι πέρασε μπροστά από το βλέμμα του καθώς αγνάντευε πέρα το δενδροφυτευμένο με ελιές, ήπιας ομορφιάς και μέτριας κλίσης βουνό.  Πήγε και κρύφτηκε μέσα στην βαριά φυλλωσιά μια ελιάς και κάθισε πάνω σε ένα κλαρί της. Αναρωτήθηκε πόσο τυχερός ήταν που είχε πνοή για να απολαμβάνει όλο αυτό το θαύμα της φύσης. «Τι ζωή άραγε να έχει ένα τέτοιο πουλάκι;» σκέφτηκε. Πόσο θα ήθελε να κουρνιάσει στη δική του αγκαλιά και να νιώθει την καρδούλα του να πάλλεται ρυθμικά! Τελικά τι είναι ο άνθρωπος, η φύση, τα ζώα; Ήξερε πια πως τίποτε δεν του ανήκει αλλά και όλα είναι δικά του. Τίποτα δεν είναι κτήμα του ακόμα και αυτά που με μόχθο απόκτησε. Τα πάντα είναι

 Άρδην επιχειρεί να αναλύσει διαγραμματικά και ευσύνοπτα το υπό διαμόρφωση παγκόσμιο, περιφερειακό και εθνικό πολιτικό οικονομικό κοινωνικό και πολιτισμικό τοπίο.  Η «μεγάλη εικόνα» σε παγκόσμιο και περιφερειακό πεδίο οδηγεί στη σταδιακή διαμόρφωση  ενός  νέου διπολισμού, μεταξύ του ευρασιατικού στρατοπέδου αφ’ ενός – από την Κίνα έως τη Ρωσία, περνώντας από το Ιράν και την Τουρκία– και αφετέρου μιας διαρκώς συρρικνούμενης γεωπολιτικά Δύσης, που σπαράσσεται στο

Δείτε  εδώ    τις μέχρι τώρα συνέχειες σε ενιαίο κείμενο Μπορείτε να αντιγράψετε τα κείμενα και να δημιουργήσετε αρχείο (WORLD ή OPEN OFFICE) ώστε να έχετε ενιαίο το κείμενο και στο τέλος ολοκληρωμένο το μυθιστόρημα ”Όχι Αλέξανδρε, δεν είναι στις προτεραιότητες μου κάτι τέτοιο. Μα αν θέλεις μπορείς να αναγνωρίσεις το παιδί. Αυτό είναι αναφαίρετο δικαίωμα σου!”   “Είσαι ο μόνος άνθρωπος που άγγιξες την ψυχή μου. Σε χρειάζομαι δίπλα μου, μαζί με τον γιο μας! Υποσχέσου μου πως θα το ξανασκεφτείς;”   Κούνησε καταφατικά το κεφάλι, περισσότερο για να αποφύγει τη συνέχεια μιας κουβέντας που δεν είχε κανένα νόημα. Σε λίγες ώρες θα είχαν τελειώσει όλα, και τότε δεν θα ήξερε που να κρυφτεί και αυτός και η μάνα της! 

ΠΑΛΙ ΜΕ ΧΡΟΝΟΥΣ ΜΕ ΚΑΙΡΟΥΣ Μαύροι σαν σύννεφα καπνοί, σκοτείνιασαν τη Σμύρνη. Φωτιά, τσεκούρι και σπαθί, στην πόλη ο Χάρος, δίνει. Ληστές, σκληρά και άδικα, κλέβουν την ομορφιά της.