ΜΥΘΙΣΤΟΡΙΕΣ

 Βαθιά ποτάμια του Χοσέ Μαρία Αργέδας* Αναδημοσιεύεται από τον Ριζοσπάστη (Κυριακή 26 Φλεβάρη 2006). Μετάφραση: Κική Αλεξοπούλου Στις 12, όταν οι εξωτερικοί σπουδαστές έβγαιναν στο δρόμο, ακούστηκαν γυναικείες κραυγές. Εγώ και ο Rondinel βρισκόμαστε κοντά στην πόρτα και μπορούσαμε να δούμε το δρόμο. Πολλές γυναίκες πέρασαν τρέχοντας! Ολες ήταν μιγάδες, ντυμένες όπως οι γυναίκες των μαγαζιών που πουλάνε chicha*. Ο πατήρ – διευθυντής βγήκε από το γραφείο του, κατευθύνθηκε στο προαύλιο και κοίταξε προς το δρόμο. Επέστρεψε γρήγορα και μπήκε εσπευσμένα στο γραφείο του. Ηταν φοβισμένος… Ο θόρυβος αυξήθηκε στο δρόμο. Περισσότερες γυναίκες περνούσαν τρέχοντας. Ενας αξιωματικός

Δείτε  εδώ  τις μέχρι τώρα συνέχειες σε ενιαίο κείμενο Μπορείτε να αντιγράψετε τα κείμενα και να δημιουργήσετε αρχείο (WORLD ή OPEN OFFICE) ώστε να έχετε ενιαίο το κείμενο και στο τέλος ολοκληρωμένο το μυθιστόρημα Σαν αστραπή ο Πετρής έχωσε το χέρι στην τσέπη του μπουφάν ψάχνοντας αυτό που του είχε δώσει η Αγγελική. Έβγαλε βιαστικά ένα φύλλο από τετράδιο διπλωμένο στα τέσσερα. Το άνοιξε και το διάβασε: “Μετά από ότι έγινε οι δικοί μου με πιέζουν να φύγω για Παρίσι. Δεν θέλω αλλά πρέπει! Δεν φταίνε κι αυτοί να μπλέξουν. Καλή συνέχεια και να προσέχετε!”. Το δίπλωσε πάλι και το έβαλε στη θέση του. Τα πράγματα πήγαιναν ακόμη καλύτερα κι από ότι τα είχε φανταστεί! Αυτό το γράμμα σίγουρα σε κάποια μέλη της οργάνωσης θα κατέληγε και ο Αργύρης θα τον οδηγούσε σε αυτά. “Ανόητα παιδάκια”, συλλογίστηκε με ένα ειρωνικό χαμόγελο να σχηματίζεται στα χείλη του.