ΜΥΘΙΣΤΟΡΙΕΣ

 Ο Μανώλης τον θυμόταν που ερχόταν στο πατρικό του – φίλος του πατέρα του ήταν – σχεδόν πάντα πιωμένος. Ήταν ψιλός και αδύνατος, στα όρια της λιμοκτονίας. Στα σκελετωμένα του δάκτυλα κρατούσε πάντα ένα τσιγάρο αναμμένο.  Το χνώτο του μύριζε έντονα ούζο, το μάτι του ήταν θολό, κόκκινο, με τις φλέβες μέσα του πρησμένες έτοιμες να εκραγούν και το βλέμμα του είχε έκφραση επαίτη. Η φωνή του ερχόταν σε απόλυτη αρμονία με την φτωχική και ατημέλητη όψη του. Λεπτή, βραχνή, η οποία έβγαινε πάντα με έναν παρακλητικό τόνο, με την κτητική αντωνυμία να συνοδεύει πάντα την προσφώνηση των φίλων του. Το πρόσωπό του είχε

Δείτε  εδώ  τις μέχρι τώρα συνέχειες σε ενιαίο κείμενο Μπορείτε να αντιγράψετε τα κείμενα και να δημιουργήσετε αρχείο (WORLD ή OPEN OFFICE) ώστε να έχετε ενιαίο το κείμενο και στο τέλος ολοκληρωμένο το μυθιστόρημα Στην πρώτη του έξοδο τον επισκέφθηκε στο γραφείο για να τον ευχαριστήσει, προσφέροντας του ένα ρολόι τσέπης κειμήλιο του προπάππου του. Ο Δικηγόρος αρνήθηκε τέτοιο ακριβό δώρο, όμως τελικά υπέκυψε στην επιμονή του, με την προϋπόθεση να φάνε σπίτι του την Κυριακή. ”Περιμένω τον αδελφό και τη νύφη μου από το νησί”, του είπε,με φανερή λύπη. “Έρχονται για τα τελευταία ψώνια πριν τον γάμο, και δεν θα είναι σωστό να τους αφήσω μόνους!”. ”Το ρετιρέ μου έχει μια τεράστια βεράντα, που χωράει όλους τους καλούς!”, τον καθησύχασε. “Και η γυναίκα μου φημίζεται εκτός από τη μαγειρική και για την Αβραμιαία φιλοξενία της!”  “Τότε πρέπει να δεχτώ υποθέτω.”, χαμογέλασε ο Αργύρης. “Ελπίζω να ανταποδώσω την φιλοξενία στην Τήνο, αν μας κάνετε την τιμή να παρευρεθείτε στον γάμο των π...

ΕΒΙΒΑ ΦΙΛΕ Φέρε ποτήρια, κι έλα κάθισε κι εσύ, βάλε ένα δίσκο απ' τα παλιά, του Καζαντζίδη, τράβα απ’ το πιο καλό βαρέλι σου κρασί, κι έλα μαζί μας στο πιο όμορφο ταξίδι. Άσε τη ζάλη να χαϊδεύει το κορμί,