ΜΥΘΙΣΤΟΡΙΕΣ

  Δείτε  ΕΔΩ  τα προηγούμενα σε ενιαίο κείμενο   Η Αρχοντούλα δεν ήταν κανένα σπουδαίο πρόσωπο για να ενδιαφέρονται αυτοί οι τύποι. Μέχρι πριν λίγο καιρό ζούσε σε ένα χαμόσπιτο και τελευταία άστεγη στον Πειραιά. Άρα κάτι σκοτεινό πολύ πίσω πρέπει να στοιχειώνει το παρόν της. Τελείωσε βιαστικά με τις δουλειές, αφού είχε και τη βοήθεια των γυναικών, και έφυγε. Βρήκε την Αρχοντούλα στο κρεβάτι να τρέμει. Ακούμπησε το χέρι του στο μέτωπο της και διαπίστωσε πως έχει πυρετό και μάλιστα αρκετά υψηλό. «Πάω να φέρω το θερμόμετρο και ένα παυσίπονο», της είπε γλυκά. «Καίγεσαι στον πυρετό καλή μου!». «Θυμήθηκα  κάτι!», του είπε αντί για άλλη απάντηση. « Μια νοσοκόμα να με τραβάει με το ζόρι και να μπαίνουμε σε ένα μαύρο αυτοκίνητο. Εγώ κρατούσα το μωρό στην αγκαλιά που έκλαιγε ασταμάτητα. Κατεβήκαμε στον Πειραιά  μπήκαμε σε ένα καΐκι και πήγαμε στην Αίγινα. Εκεί την έχασα.

 ΤΟΥ ΧΩΡΙΣΜΟΥ Η ΩΡΑ Σκούπισε το τελευταίο δάκρυ, απ’ τα μάτια σου τ’ αγαπημένα. Φύλαξέ το, στου σπιτιού μιαν άκρη, κάτι να κρατήσω, από σένα. Δώσ’μου να κρατήσω, το φιλί σου,