ΜΥΘΙΣΤΟΡΙΕΣ

 Είναι ο Παντελής. Σίγουρα είναι αυτός. Είμαι βέβαιος.  Στέκεται μπροστά από το ταμείο ως συνήθως και περιμένει να έρθει η σειρά του. Περιεργάζεται την ταμία. Παρατηρεί αν είναι γρήγορη ή εξυπηρετεί τους πελάτες με την ησυχία της σαν αργοκίνητο καράβι. Το βλέπω στο προφίλ του. Είναι κάπως ανήσυχος. Ηρεμία δεν έχει μέσα του αυτός ο άνθρωπος. Το μέσα του έχει εκραγεί, η εσωτερική του ένταση αρχίζει να εκδηλώνεται, δε βαστά άλλο την αναμονή και αρχίζει να κινείται σχεδόν σύγκορμος. Το δεξί μάτι του που διακρίνω παίζει, τα βλέφαρα του ανεβοκατεβαίνουν,

Δείτε  εδώ    τις μέχρι τώρα συνέχειες σε ενιαίο κείμενο Μπορείτε να αντιγράψετε τα κείμενα και να δημιουργήσετε αρχείο (WORLD ή OPEN OFFICE) ώστε να έχετε ενιαίο το κείμενο και στο τέλος ολοκληρωμένο το μυθιστόρημα “ Θα μπορούσα να πω το ίδιο, αλλά θα ήταν υπερβολή. Δεν μπορεί να γίνεις πιο όμορφος από ότι είσαι! Έχω ακούσει πως το λένε αυτό για τον Αλέν Ντελόν. Πως είναι τόσο κούκλος που σε θαμπώνει όταν τον δεις από κοντά!”  “Θεέ΄ μου!”, αναφώνησε θεατρικά. “Με βάζεις ίσο με αυτόν τον μύθο;”   “Και κάτι παραπάνω.”, του είπε προκλητικά. “Εσύ είσαι πραγματικός!”   Σηκώθηκε και την αγκάλιασε τρυφερά.   “Ώρα να φεύγουμε. Το στομάχι μου συναγωνίζεται την καρδιά μου, για το ποιος θα κερδίσει! Και φοβάμαι πως την μάχη την χάνει η καρδιά μου!”

 ΜΙΑ ΨΥΧΗ ΚΑΙ ΜΙΑ ΓΡΟΘΙΑ Όνειρο κι αυτό που είδα, ήρθαν λέει ξαφνικά, οι τρακόσιοι του Λεωνίδα, και του Γέρου τα παιδιά. Ήταν όλοι ματωμένοι, και πετούσε η ματιά, άυπνοι, ξενυχτισμένοι, μα με μια καρδιά φωτιά. Κι όπως, μού’δειχναν τα χέρια, λαβωμένα απ’ το σπαθί, να του Διάκου τα ασκέρια, κι ο Αλέξανδρος μαζί.