ΜΥΘΙΣΤΟΡΙΕΣ

Η προσευχή και το τραγούδι του Ντίνου Χριστιανόπουλου Πρώτη φορά κοιμόταν σε εκκλησιά, σαν πρόσφυγας. Είχε δεχτεί τόσο πολλές εντυπώσεις, που τού ήταν αδύνατο να κλείσει μάτι. Μέσα του πρόβαλλε ο κάμπος ντυμένος με παρδαλά, μαραμένα φορέματα, ο ποταμός θολός σαν το μάτι μας ύστερα από μια πράξη ενοχής, ο ουρανός πιεστικός και ανυπόφορος, τα σύννεφα που δε λείψαν από κανενός είδους ποίηση, μα πιο πολύ τα δέντρα που, μισοπράσινα, μισοκίτρινα, κρατούσαν μια, θάλεγες ετοιμόρροπη αξιοπρέπεια. Πρώτη φορά είχε δει κι είχε χαρεί τέτοιο φθινοπωρινό φυλλορρόημα. Τον συνέπαιρνε κι αυτόν το φύσημα του ψυχρού αέρα

  Δείτε  εδώ  τις μέχρι τώρα συνέχειες σε ενιαίο κείμενο Μπορείτε να αντιγράψετε τα κείμενα και να δημιουργήσετε αρχείο (WORLD ή OPEN OFFICE) ώστε να έχετε ενιαίο το κείμενο και στο τέλος ολοκληρωμένο το μυθιστόρημα ”Έχουμε Αργύρη! Και έχω μάθει να τα κλείνω, με οποιονδήποτε τρόπο!”  Αν και η φωνή του δεν έμοιαζε αυστηρή, τα λόγια του ήταν μια ξεκάθαρη απειλή και ο Αργύρης απέφυγε να συνεχίσει την κόντρα. Απλώς ορκίστηκε πως εδώ θα τελείωναν οι επαφές με τον ανάγωγο αδελφό του. Αρκετά ανέχτηκε τον απαίσιο χαρακτήρα του! Η οργή του Δήμου στο άκουσμα της πρότασης του Πετρή ήταν τόσο φανερή που η Φροσούλα μαζεύτηκε τρομαγμένη. Πρώτη φορά αντίκριζε αυτή τη φλόγα στα μάτια του άντρα της και εξήγηση δεν μπορούσε να βρει. Ήξερε βέβαια την αντιπάθεια όλων προς τον Πετρή, αυτή όμως η αντίδραση του Δήμου ξεπερνούσε κάθε προηγούμενη. Άφησε να καταλαγιάσει ο θυμός του πριν κάνει οποιαδήποτε άλλη αναφορά στο θέμα. 

 ΣΕ ΚΑΛΟΥΝ ΟΙ ΝΕΚΡΟΙ ΣΟΥ Τι τραγούδι να γράψεις, που χαθήκαν οι λέξεις; Ποιας ανέμελης μούσας, να σε πάρει τ’αγέρι; Κοσμοκράτορες, δήθεν, σε καλούν να διαλέξεις, ποιάς πατρίδας σημαία, να κρατήσεις στο χέρι. Ανιστόρητοι αλήτες, την ψυχή σου πουλάνε, ιστορία σου κλέβουν, σε χτυπούν, σε πατάνε. Θα ρθουν πάλι καμπόσοι, βολεμένοι, προδότες, θα μας πουν, δεν πειράζει, ένα όνομα μόνο! Με ειρωνεία θα πουν, «πάψτε πιά πατριώτες! Θα θυμάται κανείς, όλα αυτά, σ’ένα χρόνο»; Διεθνείς διασκέψεις, βρωμερών συμφερόντων, κι η φωνή να μη φτάνει, σ’ώτα μη ακουόντων. Δοκιμάζεσαι πάλι, Ρωμιοσύνη καημένη, Θλιβερές συμπληγάδες, σε καλούν να περάσεις. Σε καλούν οι νεκροί σου! Ένα μόνο σου μένει! Το ζητούν τα παιδιά σου, την ψυχή σου μη χάσεις! Κλείσε σ’όλους, τ’αυτιά σου, κλείσε στέρεα, τις πύλες! Έχεις μάθει, Πατρίδα, να γεννάς Θερμοπύλες! Λίγος φαίνεται ο στίχος, την καρδιά να ξυπνήσει, Την εκούρασε, βλέπεις, το μεγάλο ταξίδι. Δεν αρκεί η φωνή μου, τ’όνειρο ν’αφυπνίσει, Βάλε πλάτη Ποιητή μου, Θεοδόση Π...