Τα παράθυρα (διήγημα)
Του Σπυρίδωνα Μαυρομμάτη Ως παιδί δεν του έλειψε τίποτα· είχε πάντα ρούχα καθαρά, μα ποτέ δεν τα λέρωσε παίζοντας. Το τραπέζι ήταν πάντα γεμάτο φαγητό, αλλά έτρωγε μόνος, μέσα στην απουσία και τη σιωπή. Το δωμάτιό του ξεχείλιζε από λογιών-λογιών παιχνίδια, κι όμως, κανένα δεν είχε αλλάξει ποτέ θέση. Αυτά αναλογιζόταν, αφήνοντας το κεφάλι του να προεξέχει απ’ το κάθετα συρόμενο παράθυρο του διαμερίσματος. Στο χέρι κρατούσε τον καφέ του – πάντα στην αγαπημένη ηλεκτρική κούπα, αφού τον γλίτωνε από