ΜΥΘΙΣΤΟΡΙΕΣ

Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης Τὸν ἐπετροβολοῦσαν οἱ μάγκες τῆς ἀγορᾶς, τὸν ἐχλεύαζον τὰ κορίτσια τῆς γειτονιᾶς, τὸν ἐφοβοῦντο τὰ νήπια καὶ τὰ βρέφη. Τὸν ἔλεγαν κοινῶς «ὁ Ταπόης» ἢ «ὁ Μανώλης τὸ Ταπόι». ―Ὁ Ταπόης! Νά, ὁ Ταπόης ἔρχεται… Φόβος καὶ τρόμος ἐκολλοῦσε τὰ ἄκακα βρέφη εἰς τὸ ἄκουσμα τοῦ ὀνόματος τούτου. Ἡ νεολαία τοῦ χωρίου, οἱ θαμῶνες τῶν μαγαζειῶν καὶ τῶν καφενείων, δὲν ἔπαυαν ποτὲ νὰ τὸν πειράζουν. ― Εἶσ᾽ ἕνα χταπόδι, καημένε Μανωλιό· εἶσαι χταπόδι. Κ᾽ ἐκεῖνος, μὲ τὴν γλῶσσάν του τὴν δεμένην διὰ

Δείτε  εδώ    τις μέχρι τώρα συνέχειες σε ενιαίο κείμενο Μπορείτε να αντιγράψετε τα κείμενα και να δημιουργήσετε αρχείο (WORLD ή  OPEN OFFICE ) ώστε να έχετε ενιαίο το κείμενο και στο τέλος ολοκληρωμένο το μυθιστόρημα Ο υπέργηρος ιερομόναχος άκουσε την ιστορία της Μαρίας με περίσκεψη. Πολλές ψυχές είχαν ακουμπήσει τις ψυχές τους στο πετραχήλι του, στα πενήντα χρόνια που εξομολογούσε. Αυτή όμως η ψυχή δεν έμοιαζε με καμιά άλλη. Τόσο φοβισμένη, τόσο χαμένη στην άβυσσο των παραισθήσεων, τον δυσκόλευε να ξεχωρίσει την αλήθεια από το παραλήρημα. Ήταν αληθινή η μετάνοια της ή μήπως μόνον ο φόβος την οδήγησε κοντά του; Προσευχήθηκε θερμά να πάρει απάντηση από τον Θεό.