Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Ιουνίου 23, 2026

Το Ρολόι της Οδού Ερμού: Συγκινητικό Χριστουγεννιάτικο Διήγημα

Εικόνα
Το Ρολόι της Οδού Ερμού Ο κύριος Αριστείδης άνοιγε το μικρό του ωρολογοποιείο στην πάροδο της Ερμού κάθε πρωί στις οκτώ ακριβώς, εδώ και σαράντα δύο χρόνια. Ήταν ένας άνθρωπος λιγομίλητος, με κινήσεις αργές και μετρημένες, λες και η ζωή του ολόκληρη ρυθμιζόταν από το τικ-τακ των δεκάδων εκκρεμών που κρέμονταν στους τοίχους του μαγαζιού του. Από τότε που έφυγε η Ελένη του, πριν από πέντε χειμώνες, ο χρόνος για εκείνον δεν κυλούσε πια μπροστά. Απλώς ανακυκλωνόταν, όπως οι δείκτες πάνω στο καντράν. ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ Ήταν παραμονή Χριστουγέννων και έξω ψιχάλιζε ένα παγωμένο χιονόνερο. Οι βιτρίνες της πόλης έλαμπαν, οι άνθρωποι έτρεχαν φορτωμένοι με πολύχρωμες σακούλες, όμως στο στενό δρομάκι του κυρίου Αριστείδη επικρατούσε ησυχία. Στις έξι το απόγευμα, την ώρα που ετοιμαζόταν να κατεβάσει τα ρολά, το κουδουνάκι της πόρτας χτύπησε διστακτικά. Μέσα μπήκε ένα αγόρι, γύρω στα δέκα χρόνια. Φορούσε ένα μπουφάν που του ήταν εμφανώς μεγάλο και κρατούσε σφιχτά στα ...

Το Πεπρωμένο Φυγείν Αδύνατον: Μια Σκοτεινή Ιστορία Καρμικής Εκδίκησης

Εικόνα
Κεφάλαιο 1: Η Γέννηση του Κακού Από την πρώτη στιγμή το μίσησα αυτό το παιδί. Οι νοσοκόμες στο μαιευτήριο, με εκείνα τα τυποποιημένα, επαγγελματικά χαμόγελα, μου έδιναν συχαρίκια —με το αζημίωτο φυσικά. Κρατούσαν το φασκιωμένο βρέφος στα χέρια τους και τόνιζαν με έναν σχεδόν ενοχλητικό θαυμασμό το πόσο πολύ μου μοιάζει. Αλήθεια ήταν. Πλησίασα την κούνια και ένιωσα τον παλμό μου να κόβεται. Μοιάζαμε σαν δυο σταγόνες νερό. Τα ίδια ακριβώς χαρακτηριστικά, η ίδια γραμμή στα χείλη, το ίδιο σχήμα στα μάτια. Όμως, αντί για πατρική υπερηφάνεια, αυτό που με κατέκλυσε ήταν ένας πρωτόγονος, ανερμήνευτος τρόμος. Το είδωλο της δικής μου μορφής, εγκλωβισμένο σε ένα ξένο, νεογέννητο σώμα, με έκανε να το μισήσω από το πρώτο δευτερόλεπτο που το αντίκρισα. Η αλήθεια είναι πως κι εκείνο με μίσησε. Όταν άνοιξε τα μάτια του, δεν είδα το θολό, αθώο

πλεγμα