Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Απριλίου 1, 2024

Το Ρολόι της Οδού Ερμού: Συγκινητικό Χριστουγεννιάτικο Διήγημα

Εικόνα
Το Ρολόι της Οδού Ερμού Ο κύριος Αριστείδης άνοιγε το μικρό του ωρολογοποιείο στην πάροδο της Ερμού κάθε πρωί στις οκτώ ακριβώς, εδώ και σαράντα δύο χρόνια. Ήταν ένας άνθρωπος λιγομίλητος, με κινήσεις αργές και μετρημένες, λες και η ζωή του ολόκληρη ρυθμιζόταν από το τικ-τακ των δεκάδων εκκρεμών που κρέμονταν στους τοίχους του μαγαζιού του. Από τότε που έφυγε η Ελένη του, πριν από πέντε χειμώνες, ο χρόνος για εκείνον δεν κυλούσε πια μπροστά. Απλώς ανακυκλωνόταν, όπως οι δείκτες πάνω στο καντράν. ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ Ήταν παραμονή Χριστουγέννων και έξω ψιχάλιζε ένα παγωμένο χιονόνερο. Οι βιτρίνες της πόλης έλαμπαν, οι άνθρωποι έτρεχαν φορτωμένοι με πολύχρωμες σακούλες, όμως στο στενό δρομάκι του κυρίου Αριστείδη επικρατούσε ησυχία. Στις έξι το απόγευμα, την ώρα που ετοιμαζόταν να κατεβάσει τα ρολά, το κουδουνάκι της πόρτας χτύπησε διστακτικά. Μέσα μπήκε ένα αγόρι, γύρω στα δέκα χρόνια. Φορούσε ένα μπουφάν που του ήταν εμφανώς μεγάλο και κρατούσε σφιχτά στα ...

Η ΑΡΧΟΝΤΟΥΛΑ ΤΗΣ ΑΙΓΙΝΑΣ 59η συνέχεια. (Νέα ζωή για παπά και Αρχοντούλα)

Εικόνα
Δείτε  ΕΔΩ  τα προηγούμενα σε ενιαίο κείμενο  Όταν έμεινε μόνος ο παπάς ξέσπασε σε λυγμούς. Είχε πάρει πια ένα δρόμο χωρίς επιστροφή, προδίδοντας τις αξίες, την πίστη του, τον ίδιο το Χριστό. Η επίθεση εναντίον του επέδρασε καταλυτικά στον ήδη εύθραυστο ψυχισμό του. Φοβόταν, έτρεμε για τη ζωή του, αυτός που δίδασκε τους άλλους να μη φοβούνται τον θάνατο. Μέσα του είχε πάρει ήδη τις αποφάσεις του. Η ιεροσύνη ήταν πια τελειωμένη υπόθεση γι αυτόν. Ακόμα και τη μοναχική του ιδιότητα σκόπευε να απαρνηθεί. Προτεραιότητα έβαζε τη ζωή και τη ασφάλεια του, και κάπου στα βάθη του μυαλού του τις σαρκικές χαρές που είχε στερηθεί από παιδί!  Ο Αντώνης που έφτασε λίγο πριν τα μεσάνυκτα τον βρήκε καθισμένο στο κρεβάτι. Μετά τις τυπικές ερωτήσεις και αφού διαπίστωσε και από τις νοσοκόμες πως όλα είναι υπό έλεγχο, ξεκίνησε να φύγει.

Η ΣΤΟΙΧΕΙΩΜΕΝΗ ΚΑΜΑΡΑ (Διήγημα)

Εικόνα
 Η ΣΤΟΙΧΕΙΩΜΕΝΗ ΚΑΜΑΡΑ Διήγημα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη ― Σχώρα με, Ἀρετώ, σχώρα με! ― Θεὸς σχωρέσ᾽, Θεὸς σχωρέσ᾽, πατέρα! ― Μ᾽ ὅλη τὴν ψυχή σ᾽, κορίτσι μ᾽ Ἀρετώ! ― Μ᾽ ὅλη τὴν ψυχή μ᾽, πατέρα· σχωρεμένος νά ᾽σαι! Κ᾽ ἐψυχομάχει ἐπὶ ἡμέρας κ᾽ ἑβδομάδας ὁ γερο-Κουμενής, κ᾽ ἐβασανίζετο φρικτὰ εἰς τὴν ἐσχατιὰν τοῦ κόσμου τούτου, εἰς τὰ πρόθυρα τοῦ ἄλλου, πρὶν πατήσῃ εἰς τοῦ ζοφεροῦ ᾍδου τὸν οὐδόν. Καὶ τυραννούμενος, ἀφανισμένος καὶ μὴ δυνάμενος νὰ ἐξαφανισθῇ, πνιγόμενος καὶ μὴ δυνάμενος

πλεγμα