ΜΥΘΙΣΤΟΡΙΕΣ

Δείτε  ΕΔΩ  τα προηγούμενα σε ενιαίο κείμενο  Όταν έμεινε μόνος ο παπάς ξέσπασε σε λυγμούς. Είχε πάρει πια ένα δρόμο χωρίς επιστροφή, προδίδοντας τις αξίες, την πίστη του, τον ίδιο το Χριστό. Η επίθεση εναντίον του επέδρασε καταλυτικά στον ήδη εύθραυστο ψυχισμό του. Φοβόταν, έτρεμε για τη ζωή του, αυτός που δίδασκε τους άλλους να μη φοβούνται τον θάνατο. Μέσα του είχε πάρει ήδη τις αποφάσεις του. Η ιεροσύνη ήταν πια τελειωμένη υπόθεση γι αυτόν. Ακόμα και τη μοναχική του ιδιότητα σκόπευε να απαρνηθεί. Προτεραιότητα έβαζε τη ζωή και τη ασφάλεια του, και κάπου στα βάθη του μυαλού του τις σαρκικές χαρές που είχε στερηθεί από παιδί!  Ο Αντώνης που έφτασε λίγο πριν τα μεσάνυκτα τον βρήκε καθισμένο στο κρεβάτι. Μετά τις τυπικές ερωτήσεις και αφού διαπίστωσε και από τις νοσοκόμες πως όλα είναι υπό έλεγχο, ξεκίνησε να φύγει.

 Η ΣΤΟΙΧΕΙΩΜΕΝΗ ΚΑΜΑΡΑ Διήγημα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη ― Σχώρα με, Ἀρετώ, σχώρα με! ― Θεὸς σχωρέσ᾽, Θεὸς σχωρέσ᾽, πατέρα! ― Μ᾽ ὅλη τὴν ψυχή σ᾽, κορίτσι μ᾽ Ἀρετώ! ― Μ᾽ ὅλη τὴν ψυχή μ᾽, πατέρα· σχωρεμένος νά ᾽σαι! Κ᾽ ἐψυχομάχει ἐπὶ ἡμέρας κ᾽ ἑβδομάδας ὁ γερο-Κουμενής, κ᾽ ἐβασανίζετο φρικτὰ εἰς τὴν ἐσχατιὰν τοῦ κόσμου τούτου, εἰς τὰ πρόθυρα τοῦ ἄλλου, πρὶν πατήσῃ εἰς τοῦ ζοφεροῦ ᾍδου τὸν οὐδόν. Καὶ τυραννούμενος, ἀφανισμένος καὶ μὴ δυνάμενος νὰ ἐξαφανισθῇ, πνιγόμενος καὶ μὴ δυνάμενος