ΜΥΘΙΣΤΟΡΙΕΣ

Κάθε βράδυ ξεμυτούσε από την κρυψώνα της και έβγαινε έξω στο μπαλκόνι να δει τους διαβάτες.  Ήταν η καθιερωμένη καθημερινή βραδινή της ατασθαλία. Φορούσε ένα άσπρο νυχτικό, φθαρμένο από την πολυκαιρία και την χρήση του πάνω στο γέρικο σώμα της, και τα μαλλιά της, άσπρα και αυτά, αχτένιστα συνήθως, ανέμιζαν και θύμιζαν νιότη, αν τύχαινε και κάποιο αεράκι περνούσε από το στενό της Αθανασίου Διάκου. Ακουμπούσε τους αγκώνες της πάνω στο κάγκελο και έσκυβε ελαφρώς το βλέμμα της προς τα κάτω να

ΘΕΕ ΜΟΥ, ΠΑΡΑΞΕΝΟΙ ΚΑΙΡΟΙ Δεν έχω άλλες αντοχές, σ’ αυτές τις σκάρτες εποχές, γι’ αγάπες τρυφερές, να σου μιλήσω. Κοίτα τριγύρω, ερημιά, χρόνια, πνιγμένα στη βρωμιά. Ποιόν έρωτα, ζητάς, να τραγουδήσω; Σιωπή παντού, και παγωνιά, κι εσύ ν’ ανοίξουμε πανιά μου λες, να βγούμε σ’ άλλες πολιτείες. Δεν μας αφήσαν διαφυγή, ρουφιάνοι, τσάτσοι, παραγιοί, μας κλείσαν