ΜΥΘΙΣΤΟΡΙΕΣ

Δείτε  εδώ  τις μέχρι τώρα συνέχειες σε ενιαίο κείμενο Μπορείτε να αντιγράψετε τα κείμενα και να δημιουργήσετε αρχείο (WORLD ή OPEN OFFICE) ώστε να έχετε ενιαίο το κείμενο και στο τέλος ολοκληρωμένο το μυθιστόρημα “Και όχι γιατί είναι η πατρίδα μας. Αντικειμενικά!”, συνέχισε ο Αργύρης, ξεσπώντας σε δυνατά γέλια παρασύροντας και τον Δήμο. Γέλια που κόπηκαν απότομα απ τη μεριά του Αργύρη, όταν το μάτι του έπεσε στο Μίνι Κούπερ με τα φιμέ τζάμια, που ήταν παρκαρισμένο στον δρόμο μπροστά στο λιμάνι. “Συμβαίνει κάτι;”, ρώτησε ο Δήμος καθώς κατέβαιναν τις σκάλες. “Σκοτείνιασες ξαφνικά.”. ”Τίποτα, τίποτα”, απάντησε βιαστικά. “Μου φάνηκε πως είδα κάποιο γνωστό, αλλά μάλλον έκανα λάθος”.  Η πιο μεγάλη έκπληξη όμως ήρθε όταν κατέβηκαν από το πλοίο. Στο μικρό καφενεδάκι του Γιώργου, που πήγαν να πιουν καφέ, βρήκαν τον Πετρή καθισμένο να πίνει τον δικό του! Τους φώναξε και παράγγειλε και για τους δυο.