ΜΥΘΙΣΤΟΡΙΕΣ

Περπάταγε στα άναρχα δρομάκια της Πλάκας. Η πορεία του φωτιζόταν απ’ τη φωταγωγημένη Ακρόπολη. Σαν γη γύριζε γύρω απ’ τον ήλιο. Περπάταγε κι άφηνε τα νεοκλασικά κτίρια, τα καλντερίμια, τα σκαλοπάτια να μιλήσουνε στα μάτια του. Ρούφαγε ό,τι πρόφταινε. Η σημερινή μέρα ήταν μια απ’ αυτές που το σώμα του κατέρρεε. Είχε ανάγκη να βγει έξω, να φύγει απ’ την αποπνικτική ατμόσφαιρα του σπιτιού, ν’ ανασάνει. Ένιωθε τόση ανασφάλεια, τόση πίεση. Κάθε φορά που τον πιάνανε αυτές οι μελαγχολικές του διαθέσεις προσπαθούσε να δραπετεύσει απ’ τους δικούς του. Ήθελε ν’ απομονωθεί,

ΣΗΜΑΙΕΣ ΚΙ ΕΜΜΟΝΕΣ ΠΟΥ ΤΡΑΓΟΥΔΗΣΑΜΕ Ρημάζουν οι ιδέες, π’αγαπήσαμε, ερείπια, με κλειστά παραθυρόφυλλα. Σημαίες κι εμμονές, που τραγουδήσαμε, ειδήσεις, που κατέληξαν μονόστηλα. Ξεψύχησαν τα όνειρα π’ αδράξαμε,