ΜΥΘΙΣΤΟΡΙΕΣ

Μόλις είχα ανοίξει τα βλέφαρά μου εκείνο το πρωί και μια εκπληκτική, πρωτόγνωρη γαλήνη διέχεε όλες μου τις αισθήσεις.  Μια βεβαιότητα πληρότητας ενυπήρχε στο είναι μου κι αναζωογονημένος φανερά, έμεινα ακίνητος στην ίδια θέση που ήμουν προτού ξυπνήσω. Τα μάτια μου κοίταγαν το λευκό χρώμα του ταβανιού και τα όνειρα, που είχα δει το βράδυ που πέρασε, άρχισαν να ξετυλίγονται ένα ένα στο μνημονικό μου. Ένας αέρας, ανεξήγητης ευχαρίστησης, πέρασε ανάλαφρα από κάθε ίνα του οριζοντιωμένου μου κορμιού. Σκέφτηκα πως ένας

Δείτε  ΕΔΩ  τα προηγούμενα σε ενιαίο κείμενο  Ο Αντώνης εξήγησε βιαστικά το λόγο της επίσκεψης του και πήρε τη διαβεβαίωση ότι θα έκαναν εισαγωγή τη μητέρα του στην επόμενη εφημερία. «Μόνο να μου το ξαναθυμίσεις», του υπενθύμισε. «Με τόσα στο κεφάλι μου υπάρχει φόβος να το ξεχάσω!».  Αποχαιρετίστηκαν με μια θερμή χειραψία και ο Αντώνης πήγε προς το ασανσέρ, ενώ ο Μάνος έφυγε για κάποιο δωμάτιο που η προϊσταμένη τον ειδοποίησε για πρόβλημα με μια ασθενή. Ξαφνικά ο Αντώνης θυμήθηκε την καρφίτσα που βρήκαν στο σπίτι της Αρχοντούλας. Από τότε την είχε ο ίδιος και αυτό δεν το θεωρούσε σωστό, για ένα αντικείμενο μεγάλης αξίας που δεν του ανήκε. Έκανε να γυρίσει πίσω να το συζητήσει με τον Μάνο, όμως εκείνη τη στιγμή το ασανσέρ σταμάτησε στον όροφο. «Δε βαριέσαι», σκέφτηκε. «Σε δυο τρεις μέρες θα τον ξαναδώ και θα τα πούμε». 

 ΣΗΚΩ ΨΥΧΗ ΜΟΥ Υπέγραψα τυφλά, λευκή επιταγή, ψυχή ενέχυρο, σ’επίγεια τελώνια. Δυό μέτρα χώμα, εξαγόρασα στη γη, κι αυτό μου είπανε, μόνο για τρία χρόνια. Ποντάρισα άστοχα, όνειρα και ζωή,