ΜΥΘΙΣΤΟΡΙΕΣ

Ομήρου Οδύσσεια  σε απόδοση του πολύ καλού φίλου Θανάση Στούπη. Μια επική προσπάθεια που αξίζει να αναγνωριστεί! Εδώ τα προηγούμενα  «Τη μάνα Αντίνοε που όμορφα  παλιά μ’ έχει ταϊσει, χωρίς να θέλει, πως μπορώ ποτέ μου να την διώξω; Ποιος ξέρει, αν ο πατέρας μου πέθανε ή γυρίσει, κι εμένα βρει κατάστηθα του γδικιωμού το τόξο                           140 αν στον πατέρα της εγώ μονάχος μου την στείλω. Πρώτον, απ’ τον πατέρα μου, βαριά θα ’ναι η καμπάνα

Δείτε  εδώ  τις μέχρι τώρα συνέχειες σε ενιαίο κείμενο Μπορείτε να αντιγράψετε τα κείμενα και να δημιουργήσετε αρχείο (WORLD ή OPEN OFFICE) ώστε να έχετε ενιαίο το κείμενο και στο τέλος ολοκληρωμένο το μυθιστόρημα Οι γείτονες και οι συγγενείς που έρχονταν να συλληπηθούν άρχισαν να πληθαίνουν και η Αγγελική με τη Λένα που είχε έρθει κι αυτή για συμπαράσταση, έφτιαχναν τους καφέδες για το συγχώριο. “Δεν ξέρω αν κάνω λάθος, όμως νομίζω πως αυτό το κάθαρμα που σκότωσε την Ελπίδα το έχω ξαναδεί!, είπε η Λένα στην Αγγελική στην κουζίνα. “Φάτσα που δεν ξεχνιέται εύκολα.”. “Στον Αργύρη το είπες;”, ρώτησε η Αγγελική. ”Όχι στην κατάσταση που είναι. Όταν ηρεμήσει λίγο θα του τον περιγράψω, μήπως θυμηθεί αυτός κάτι”.   Το κουδούνι της εξώπορτας διέκοψε τη σύντομη συνομιλία. Η Αγγελική άνοιξε και βρέθηκε μπροστά σε μια μεγάλη έκπληξη, που κάτω από άλλες συνθήκες θα ήταν πολύ ευχάριστη. Ο Δήμος με τη Φροσούλα στέκονταν αμήχανοι και πίσω τους μια άλλη κυρία που δεν γνώριζε. 

ΕΠΑΓΓΕΛΜΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΣΤΗΣ Γαρδένιες, αγκαλιές, χειροκροτήματα, αυτόγραφα, κόσμος, που σ’ αγαπάει. Όλα, της μιάς βραδιάς, πυροτεχνήματα, γι’ αλλού κινάς, κι η μοίρα αλλού σε πάει. Αφίσες, συναυλίες, αποθέωση, κάθε CD σου, θρίαμβος τρελός.