ΜΥΘΙΣΤΟΡΙΕΣ

Δείτε  εδώ   τις μέχρι τώρα συνέχειες σε ενιαίο κείμενο Μπορείτε να αντιγράψετε τα κείμενα και να δημιουργήσετε αρχείο (WORLD ή OPEN OFFICE) ώστε να έχετε ενιαίο το κείμενο και στο τέλος ολοκληρωμένο το μυθιστόρημα  Αυτό που έκανε εντύπωση στην Αρχοντούλα με το που πάτησε το πόδι στον Πειραιά, ήταν τα πολλά αυτοκίνητα. Με δυσκολία πέρασε απέναντι με τους οδηγούς να κορνάρουν δαιμονισμένα καθώς ιδέα δεν είχε από φανάρια και κινδύνεψε να την κτυπήσουν. «Και τώρα τι κάνουμε;», αναρωτήθηκε. Απάντηση δεν είχε και έτσι περιπλανήθηκε άσκοπα φτάνοντας μέχρι τον Άγιο Νικόλα. Κατάκοπη έκατσε στα σκαλοπάτια και έκλεισε για λίγο τα μάτια. Διψούσε φοβερά και δεν ήξερε που να βρει δυο σταγόνες νερό να βρέξει τα χείλη της. Σηκώθηκε με κόπο και ξαναπήρε το δρόμο προς το λιμάνι. Φοβόταν μη χαθεί και γι αυτό προτίμησε τη γνωστή διαδρομή. «Που μπορώ να βρω λίγο νερό;», ρώτησε με ξερό το στόμα από τη δίψα ένα καλοντυμένο κύριο.

Δείτε  εδώ  τις μέχρι τώρα συνέχειες σε ενιαίο κείμενο Μπορείτε να αντιγράψετε τα κείμενα και να δημιουργήσετε αρχείο (WORLD ή OPEN OFFICE) ώστε να έχετε ενιαίο το κείμενο και στο τέλος ολοκληρωμένο το μυθιστόρημα “Να της τηλεφωνήσω τουλάχιστον.”                                                                                    Αυτό γίνεται”, συμφώνησε ο Πετρής. “Αλλά όχι από το σπίτι, μόνο από θάλαμο.”.  Τελικά στην πλατεία Εσταυρωμένου στο Αιγάλεω βρήκαν το πρώτο ανοικτό περίπτερο και ο Αργύρης γεμάτος αγωνία σχημάτισε τον αριθμό της Ελπίδας. Περίμενε αρκετά λεπτά αλλά κανείς δεν απαντούσε. Το έκλεισε και κάλεσε ξανά. Το ίδιο. Αναστατωμένος ξαναμπήκε στο αυτοκίνητο.  “Δεν απαντά κανείς”, ψιθύρισε συντετριμμένος, “Κάτι κακό έχει συμβεί, είμαι σίγουρος!”  ...

ΗΤΑΝ Η ΜΑΝΝΑ ΜΟΥ Ήταν η μάννα μου, σαν ιστορία όμορφη, σαράντα αιώνες, της στολίζαν τα μαλλιά της. Κυρά κι αρχόντισσα, κοκέτα αδιόρθωτη, όλοι ποθούσαν μια βραδιά, την αγκαλιά της. Δεν είχε η μάννα μου, στολίδια από μαλάματα, μόνο την Πέλλα της, κορώνα στο κεφάλι,