ΜΥΘΙΣΤΟΡΙΕΣ

Ούτε που του είχε περάσει η ιδέα απ το μυαλό, στα παιδικά του χρόνια, πως θα γινόταν παπάς. Πόσο μάλλον ιερομόναχος. Η φτώχεια της οικογένειας του μόνο μια φιλοδοξία του γεννούσε. Να αποκτήσει πολλά λεφτά, πάρα πολλά, για να πραγματοποιήσει όλα όσα στερήθηκε σαν παιδί. Έτσι όταν ρώτησε ο δάσκαλος στην πέμπτη δημοτικού τους μαθητές τι θέλουν να γίνουν όταν μεγαλώσουν, εκείνος απάντησε χωρίς δισταγμό: “Πλούσιος!”. “Αυτό δεν είναι επάγγελμα”, επεσήμανε ο δάσκαλος. “Είναι ιδιότητα”. Σήκωσε με αδιαφορία τους ώμους. “Εγώ πάντως αυτό θέλω να γίνω!”.

Δείτε  εδώ    τις μέχρι τώρα συνέχειες σε ενιαίο κείμενο Μπορείτε να αντιγράψετε τα κείμενα και να δημιουργήσετε αρχείο (WORLD ή OPEN OFFICE) ώστε να έχετε ενιαίο το κείμενο και στο τέλος ολοκληρωμένο το μυθιστόρημα Ο γιατρός κατάλαβε πως δεν έπρεπε να συνεχίσει άλλο. Την ξύπνησε με το προκαθορισμένο συνθηματικό. Τον κοίταξε μισοζαλισμένη ακόμα.   “Βρήκατε κάτι;”, ρώτησε γεμάτη αγωνία.   “Φοράτε Σταυρό;”, ρώτησε με τη σειρά του ο γιατρός, και ήταν τόσο άσχετη αυτή η ερώτηση σχετικά με την απορία της, που ξαφνιάστηκε.  “Έχει σημασία; ΄Όχι δεν φοράω εδώ και πολλά χρόνια;” 

ΣΤΟ ΜΑΤΙ ΤΟΥ ΚΥΚΛΩΝΑ Σωστό μερόνυχτο χωρίς ανασασμό, κραδαίνει ο θάνατος το μαύρο μπαϊράκι. Ταξίδι αλλοιώτικο χωρίς προορισμό, κι ούτε λιμάνι να φανεί, ούτε Ιθάκη. Στ’ άγριο πέλαγο, κουκίδα αμυδρή, παιχνίδι αδύναμο στη μάνητα του Αιόλου.