ΜΥΘΙΣΤΟΡΙΕΣ

Στοιβάχθηκαν σαν τσουβάλια μέσα σε εκείνο το μικρό βαγόνι. Ήταν τόσο λεπτοί, με μαυρισμένο ό,τι προεξείχε από τα κουρελιασμένα ρούχα τους, όπου κάλλιστα μπορούσε κάποιος να τους παρομοιάσει με σπίρτα μέσα στο πακέτο τους έτοιμα να πυροδοτηθούν. Η διαδρομή ήταν η συνήθης. Το τρένο θα διένυε αρκετά μίλια μέσα από χιόνια και πλημμύρες, μέσα από σκαμμένη και ανακατεμένη γη από τις βόμβες των πολεμικών συρράξεων. Το δρομολόγιο όμως τηρούταν απαρέγκλιτα από το καθιερωμένο πρόγραμμα. Κάθε ανθρώπινη μονάδα είχε σημαδευτεί με τον αριθμό ο οποίος θα τη συνόδευε για το υπόλοιπο σύντομο κομμάτι της ζωής της.

Δείτε  εδώ    τις μέχρι τώρα συνέχειες σε ενιαίο κείμενο Μπορείτε να αντιγράψετε τα κείμενα και να δημιουργήσετε αρχείο (WORLD ή OPEN OFFICE) ώστε να έχετε ενιαίο το κείμενο και στο τέλος ολοκληρωμένο το μυθιστόρημα Κάθισε δίπλα του, και εκείνος δεν αντέδρασε καθόλου, Παρέμεινε ακριβώς στην ίδια στάση.   “Είσαι καλά;”, τον ρώτησε με προσποιητό ενδιαφέρον. Μόνο τότε σήκωσε το κεφάλι και η Μαριγώ για πρώτη φορά στη ζωή της τον είδε δακρυσμένο.  ”Πόσον καιρό το ξέρεις;”, τη ρώτησε με τρεμάμενη φωνή.   “Κοντά δυο μήνες'.   “Και πως μπόρεσες να κρατήσεις κρυφό κάτι τόσο τρομερό Μαριγώ; τι σε έκανε να θάψεις την αλήθεια”;   “Η αγάπη! Ήξερα πως θα σε διέλυε μια τέτοια αποκάλυψη, και να που δεν έπεσα έξω”!