ΜΥΘΙΣΤΟΡΙΕΣ

Και ύστερα οι Κυριακές! Από τα χαράματα στον Άγιο Ταξιάρχη, που μόλις είχε ξεκινήσει η ανοικοδόμηση του. Οι Θείες Λειτουργίες γινόντουσαν στο παλιό εκκλησάκι των Ασωμάτων. Που  είχε υποστεί επεμβάσεις για να μεγαλώσει ο χώρος. Δηλαδή, ένα υποτυπώδες υπόστεγο, ίσα ίσα να χωράει μερικούς προσκυνητές περισσότερους. Εκεί στο μικροσκοπικό Ιερό, καθισμένος σε ένα μικρό σκαμνάκι, περίμενα την ώρα να κάνω την εμφάνιση μου. Ντυμένος με στολή, παπαδάκι, προπορευόμουν πότε του Παπά Παναγιώτη και πότε του Παπά Νικόλα, ανάλογα ποιος είχε βάρδια, γιατί και οι δυο

Δείτε  εδώ  τις μέχρι τώρα συνέχειες σε ενιαίο κείμενο Μπορείτε να αντιγράψετε τα κείμενα και να δημιουργήσετε αρχείο (WORLD ή OPEN OFFICE) ώστε να έχετε ενιαίο το κείμενο και στο τέλος ολοκληρωμένο το μυθιστόρημα Η Μαρίνα ποτέ δεν αντιδρούσε σε αυτή την συμπεριφορά. Άντρας της ήταν και τον αγαπούσε. Τον αγαπούσε με ένα πάθος τόσο ανεξήγητο, που κανείς ούτε στο χωριό, ούτε και στην οικογένεια της καταλάβαινε. Κι όταν της ανακοίνωσε πως θα φύγει στην Αθήνα να δουλέψει μαρμαράς, τον δικαιολόγησε. “Για τα παιδιά μας πάει”, έλεγε στους δικούς της που αντιδρούσαν. “Να βγάλει λεφτά, να μην τους λείψει τίποτα!”. Και το πίστευε η άμοιρη! Μόνο που ο μπάρμπα Δήμος, άλλα είχε στο μυαλό του με το που έφτασε στην πρωτεύουσα.