ΜΥΘΙΣΤΟΡΙΕΣ

Ο δείκτης του ρολογιού στο καμπαναριό έδειχνε τέσσερις.  Ο ήλιος έγερνε προς το βασίλεμά του και έριχνε το αποδυναμωμένο του φως πάνω στην πλαγιά που ήταν φτιαγμένο τούτο το χωριό. Ένα σπίτι με μπαλκόνι στη σκεπή, όπου υπήρχε σοφίτα, ένα άλλο με τα παραθυρόφυλλα κλειστά και, λίγο παραδίπλα, ένα τρίτο με μια μικρή αυλή αμέσως μετά την σιδερένια πόρτα, όλα χτισμένα από πέτρα, έστεκαν αρχοντικά. Στη μικρή τους μάζωξη, με τα χρόνια, ήρθαν κι άλλα να προστεθούν και να μεγαλώσουν την οικογένεια. Το ένα δίπλα στο άλλο, συντροφικά, για να μπορούν να αντιμετωπίζουν το δύσκολο καιρό. Η καμπάνα χτύπησε κάποιες φορές να ενημερώσει τους χωριανούς για την αλλαγή της ώρας.

Δείτε  εδώ    τις μέχρι τώρα συνέχειες σε ενιαίο κείμενο Μπορείτε να αντιγράψετε τα κείμενα και να δημιουργήσετε αρχείο (WORLD ή OPEN OFFICE) ώστε να έχετε ενιαίο το κείμενο και στο τέλος ολοκληρωμένο το μυθιστόρημα “Φοβάμαι πως έχω πολλές δουλειές αύριο στο σπίτι”, είπε ψέμματα, αφού όλοι θα έλειπαν στο εξοχικό τους στο Αλεποχώρι.   “Και ύστερα μου έβαλες χέρι εμένα για τη νηστεία!”, κάγχασε. “Δεν κάνουν δουλειές τέτοια μέρα απ΄όσο ξέρω!”   Αναγκάστηκε με βαριά καρδιά να δεχτεί.   “Μάλλον έχεις δίκιο. Δεν κάνει αύριο, μπορούν να περιμένουν οι δουλειές.”   “Εγώ μάλλον δεν θα έρθω”, είπε η Καλλιόπη. “Θα βγω με έναν καλό μου φίλο, που τον έστησα σήμερα.”