ΜΥΘΙΣΤΟΡΙΕΣ

«Αγνώστου ονόματος» του Γιώργου Ξ. Ματζουράνη Η μαύρη γυναίκα έσφιγγε τα λευκά της δόντια, πάλευε με τον πόνο – όχι, να μην καταλάβει κανείς πως υποφέρει, μόνη της θέλησε ν’ ακολουθήσει τον άντρα της σε τούτες τις παγάνες, ξέροντας πως γρήγορα θα γεννήσει, μόνη πρέπει να τα καταφέρει τώρα που ήρθε η ώρα· να μην απασχολήσει μήτε στιγμή τους άντρες. Άλλο στον κόσμο δεν είχε παρά τον άντρα της· αν έμενε στην καλύβα τους δε θάχε τίποτα περισσότερο απ’ ότι σ’ αυτή τη σπηλιά, εκτός από ένα κάδο νερό, μια κατσικοπροβιά ν’ ακουμπήσει το μωρό και μια γειτόνισσα. Κι αν περνούσε ο Βέλγος να πατήσει το παιδί, να πατήσει την καλύβα, στάχτη και ντροπή, πιο καλά με το Μουνιανκίντι στο δάσος. Δε μπορεί να σταθεί πιά όρθια, η δουλειά της γίνεται και καθιστή, γεμίζει τα όπλα που της πετούν τα

  Δείτε  εδώ    τις μέχρι τώρα συνέχειες σε ενιαίο κείμενο Μπορείτε να αντιγράψετε τα κείμενα και να δημιουργήσετε αρχείο (WORLD ή OPEN OFFICE) ώστε να έχετε ενιαίο το κείμενο και στο τέλος ολοκληρωμένο το μυθιστόρημα Μαζί της ξύπνησε ο άντρας μέσα του, κάτι που δεν είχε αισθανθεί με την Καλλιόπη.   “Οι γονείς της άραγε το έμαθαν;”, ρώτησε η θεία σπάζοντας την σιωπή που είχε επικρατήσει.  “Νομίζω η αστυνομία θα επωμιστεί αυτό το θλιβερό καθήκον! Πρέπει τυπικά να γίνει και η αναγνώριση.”, απάντησε η Καλλιόπη.  “Φοβάμαι πως ο παπάς ειδικά δεν θα το αντέξει!”, παρατήρησε με θλίψη η θεία.  “Λέτε να γίνει εδώ η κηδεία;”, συνέχισε.   “Δεν το πιστεύω. Θα θέλουν να την έχουν κοντά τους, να ανάβουν το καντήλι της!”, είπε η Καλλιόπη και ξέσπασε πάλι σε λυγμούς.

ΕΠΕΤΕΙΟΣ ΓΑΜΟΥ Μου’ πες χωρίζουμε, και διάλεξες τη μέρα, επέτειο γάμου θα γιορτάζαμε μαζί. Μ’ ένα χαμόγελο στην πρώτη καλημέρα, μου λες πως έπαψε η αγάπη μας να ζει. Ήταν σαν σήμερα, πριν από λίγα χρόνια, που τα όνειρά μας ευλογούσε ο Θεός.