Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Σεπτεμβρίου 6, 2023

Το Ρολόι της Οδού Ερμού: Συγκινητικό Χριστουγεννιάτικο Διήγημα

Εικόνα
Το Ρολόι της Οδού Ερμού Ο κύριος Αριστείδης άνοιγε το μικρό του ωρολογοποιείο στην πάροδο της Ερμού κάθε πρωί στις οκτώ ακριβώς, εδώ και σαράντα δύο χρόνια. Ήταν ένας άνθρωπος λιγομίλητος, με κινήσεις αργές και μετρημένες, λες και η ζωή του ολόκληρη ρυθμιζόταν από το τικ-τακ των δεκάδων εκκρεμών που κρέμονταν στους τοίχους του μαγαζιού του. Από τότε που έφυγε η Ελένη του, πριν από πέντε χειμώνες, ο χρόνος για εκείνον δεν κυλούσε πια μπροστά. Απλώς ανακυκλωνόταν, όπως οι δείκτες πάνω στο καντράν. ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ Ήταν παραμονή Χριστουγέννων και έξω ψιχάλιζε ένα παγωμένο χιονόνερο. Οι βιτρίνες της πόλης έλαμπαν, οι άνθρωποι έτρεχαν φορτωμένοι με πολύχρωμες σακούλες, όμως στο στενό δρομάκι του κυρίου Αριστείδη επικρατούσε ησυχία. Στις έξι το απόγευμα, την ώρα που ετοιμαζόταν να κατεβάσει τα ρολά, το κουδουνάκι της πόρτας χτύπησε διστακτικά. Μέσα μπήκε ένα αγόρι, γύρω στα δέκα χρόνια. Φορούσε ένα μπουφάν που του ήταν εμφανώς μεγάλο και κρατούσε σφιχτά στα ...

Η ΑΡΧΟΝΤΟΥΛΑ ΤΗΣ ΑΙΓΙΝΑΣ (6η συνέχεια. Αυτοψία στο σπίτι)

Εικόνα
Δείτε  εδώ   τις μέχρι τώρα συνέχειες σε ενιαίο κείμενο Μπορείτε να αντιγράψετε τα κείμενα και να δημιουργήσετε αρχείο (WORLD ή OPEN OFFICE) ώστε να έχετε ενιαίο το κείμενο και στο τέλος ολοκληρωμένο το μυθιστόρημα Ο νεαρός τον έβγαλε από τη δύσκολη θέση. «Κάνε ότι πρέπει!», του είπε αποφασιστικά. «Εγώ θα πάω για μπάνιο λίγο πιο κάτω στα λουτρά. Όταν τελειώσεις εκεί θα με βρεις».  Έσκυψε και τον φίλησε γλυκά. «Θα γίνεις πολύ καλός γιατρός!», του είπε τρυφερά. «Αυτό είναι το κυριότερο όπλο των γιατρών: η αγάπη και το ενδιαφέρον για τον ασθενή! Θα σε ανταμείψω ανάλογα το απόγευμα!». Ο νεαρός τον κτύπησε τρυφερά στην πλάτη και ξεκίνησε για τη θάλασσα.

ΑΝΟΙΚΤΕΣ ΠΛΗΓΕΣ ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ (37η συνέχεια, Το πρώτο έγκλημα)

Εικόνα
Δείτε  εδώ    τις μέχρι τώρα συνέχειες σε ενιαίο κείμενο Μπορείτε να αντιγράψετε τα κείμενα και να δημιουργήσετε αρχείο (WORLD ή OPEN OFFICE) ώστε να έχετε ενιαίο το κείμενο και στο τέλος ολοκληρωμένο το μυθιστόρημα “Α ρε Αποστόλη, που ζεις ρε;”, τον ειρωνεύτηκε και ήπιε μονορούφι ένα γεμάτο νεροπότηρο κρασί, ένα από τα πολλά που είχε ήδη πιει ξεροσφύρι. “Μόνο η Ρηνιώ υπάρχει στον κόσμο; Και σιγά το ξυλάγγουρο δηλαδή”!   “Αγαπιόσαστε κάποτε”!   ¨Την περιουσία του παπά αγαπούσα! Το ξέρεις δα πως έχει πολλά φράγκα”!“  “Δεν μιλάει το στόμα σου Γρηγόρη.”, τον αποπήρε. “Το κρασί μιλάει”.   “Και τα λέει τόσο όμορφα το άτιμο!”, χασκογέλασε και ξαναγέμισε το ποτήρι του. Τύφλα στο μεθύσι σηκώθηκε να χορέψει το ζεϊμπέκικο που είχε παραγγείλει.

ΣΑΝ ΔΕΝ ΝΤΡΕΠΟΜΑΣΤΕ!

Εικόνα
ΣΑΝ  ΔΕΝ ΝΤΡΕΠΟΜΑΣΤΕ! Μας τάζουν φούμαρα, και τους πιστεύουμε, και τους δοξάζουμε. Στο χώμα πέσαμε, το συνηθίσαμε, και δεν αλλάζουμε. Μας βάλαν όρια, μας φυλακίσανε, δεν αντιδράσαμε. Καλά στεκόμαστε μες στην ασφάλεια, το ξεπεράσαμε. Άρρωστα κόμματα, ψεύτικα λάβαρα, εμπιστευθήκαμε.

πλεγμα