Η ΑΡΧΟΝΤΟΥΛΑ ΤΗΣ ΑΙΓΙΝΑΣ (27η συνέχεια. Η ξαδέρφη και το μυστικό)
Δείτε ΕΔΩ τα προηγούμενα σε ενιαίο κείμενο Και η μάνα άρχισε πάλι τα ίδια. Με το ζόρι μαγείρευε και ύστερα όλη την υπόλοιπη μέρα καθόταν στην πολυθρόνα άπραγη. Πολλές φορές δεν ήξερες αν ζει ή πέθανε. Η συζήτηση μαζί της είχε γίνει πια πολύ δύσκολη. Μονολεκτικές απαντήσεις κι αυτές όταν διατηρούσε κάποια επαφή με το περιβάλλον. Για καλή τους τύχη τα αφεντικά ήταν καλοί άνθρωποι και δεν τους πέταξαν με τις κλωτσιές από το σπίτι, γιατί στην ουσία χάρη τους έκαναν. Όσο κι αν η Αρχοντούλα προσπαθούσε να καλύψει τις ελλείψεις της μάνας, το σπίτι ήταν τεράστιο και οι ανάγκες για τέσσερα άτομα που έπρεπε να εξυπηρετήσει ήταν πολύ μεγάλες. Χώρια που είχε και την κόρη της να νταντεύει. Και σαν να μην έφταναν αυτά, τα Χριστούγεννα θα έδιναν δεξίωση στο σπίτι με είκοσι καλεσμένους. Βέβαια θα έπαιρναν κι άλλο βοηθητικό προσωπικό εκείνες τις ημέρες, αλλά και πάλι τα περισσότερα από τα χέρια της θα περνούσαν.
