Τα χρωστούμενα (διήγημα)
Του Κωνσταντίνου Γραμματικάκη Ο Ιωάννης είναι νεκρός, πάει και τελείωσε. Φυσικά και είναι νεκρός, όταν το σώμα φτάνει σε αρκετή σήψη τότε μυρίζει όλο το τετράγωνο. Μα δεν αναρωτήθηκε κανείς πού ήταν τόσες μέρες; Ασφαλώς εγώ δεν εμπλέκομαι σε αυτόν το θάνατο. Λυπήθηκα, μπορώ να πω πως έκλαψα κιόλας, αν και μου χρωστούσε ακόμη. Η αλήθεια είναι πως τώρα που τα κακάρωσε δεν πρόκειται να με ξεπληρώσει ποτέ και δεν θα ήταν σωστό να τα ζητήσω από τους οικείους του – τουλάχιστον όχι πριν από τα σαράντα. Μου ήρθαν στο μυαλό τα λόγια του