ΜΥΘΙΣΤΟΡΙΕΣ

Ο Μπάμπης καθόταν στην άκρη της ταράτσας. Κρατούσε ένα μισοφαγωμένο σουβλάκι στο ένα χέρι. Στο άλλο κρατούσε έναν πυροκροτητή. «Όλα τα θυμάμαι σου λέω!» ούρλιαξε στο τηλέφωνο. «Μπάμπη, ηρέμησε», ακούστηκε η φωνή του συνεργάτη του από το ακουστικό. «Έχεις Αλτσχάιμερ σε αρχικό στάδιο. Ο γιατρός είπε...» «Ο γιατρός είναι στημένος από την κυβέρνηση!» τον διέκοψε ο Μπάμπης. Έκανε μια γουλιά από την παγωμένη του μπίρα. «Θυμάμαι τη βάπτισή μου. Θυμάμαι που ξέχασες να μου επιστρέψεις εκείνο το πενηντάρικο το 1994. Και κυρίως, θυμάμαι πού κρύψαμε τα λύτρα από τη ληστεία της τράπεζας!» «Μπάμπη... τη ληστεία την κάναμε σήμερα το πρωί. Πριν δύο ώρες!» Ο Μπάμπης κοίταξε τον σάκο με τα εκατομμύρια δίπλα στα πόδια του. Μετά κοίταξε κάτω. Ο δρόμος ήταν γεμάτος περιπολικά. Οι σειρήνες έσκουζαν. «Λεπτομέρειες!» είπε ο Μπάμπης και πέταξε το αλουμινόχαρτο από το σουβλάκι. Ξαφνικά, η πόρτα της ταράτσας έσπασε με πάταγο. Τρεις πάνοπλοι αστυνομικοί των ΕΚΑΜ όρμησαν έξω. «Ψηλά τα χέρια!» φώναξε ο πρώτος. Ο Μπ...

«Αυτή η βιβλιοθήκη δεν κρύβει βιβλία, Μάρκο. Κρύβει τις ζωές όλων όσων απέτυχαν...» Η σκόνη χόρευε στο λιγοστό φως που έμπαινε από το στενό παράθυρο. Ο Μάρκος στεκόταν μπροστά στην πόρτα από σφυρήλατο σίδερο. Το ρολόι στην τσέπη του μετρούσε αντίστροφα. Είχε ακριβώς δέκα λεπτά. Αυτή ήταν η τελευταία δοκιμασία για να γίνει δεκτός στην Κρύπτη των Ψιθύρων. Το δωμάτιο ήταν κυκλικό και άδειο. Στο κέντρο υπήρχε μόνο ένα πέτρινο βάθρο. Πάνω του αναπαυόταν ένα χάλκινο κουτί, καλυμμένο με παράξενα σύμβολα που έμοιαζαν να αλλάζουν σχήμα αν τα κοιτούσες για πολλή ώρα. Έκανε ένα βήμα μπροστά. Το πάτωμα έτριξε. Μια παγωμένη αύρα πέρασε από δίπλα του, φέρνοντας μαζί της έναν ήχο σαν μακρινό ψίθυρο. «Μην το ανοίξεις», έμοιαζε να λέει η φωνή. Ο Μάρκος κατάπιε τον