ΜΥΘΙΣΤΟΡΙΕΣ

 Άνοιξε τα παντζούρια. Το φως του πρωινού ήλιου μπήκε άφθονο και ζωηρό στο σκοτεινό δωμάτιο. Θα πρέπει να είχε ανατείλει κάμποση ώρα πριν. Το σιδερένιο στρογγυλό τραπέζι βρισκόταν στη μέση του μικρού μπαλκονιού. Δίπλα δυο ξύλινες καρέκλες με ψάθινο κάθισμα, η μια αριστερά κι η άλλη δεξιά. Η μια κοιτούσε την άλλη σα να πρόδιδαν τις ανθρώπινες φιγούρες που εχθές το βράδυ τις κούραζαν με το βάρος τους. Τα αποτσίγαρα, αφημένα μέσα στο σιδερένιο τασάκι, είχαν σχηματίσει ένα μικρό όγκο που θύμιζε μικρογραφία βουνού. Εκείνο το μπαλκόνι της είχε μείνει αλησμόνητο. Τα βράδια των θερινών μηνών ήταν

ΠΑΡΑΜΙΛΩ Καυτές ανάσες πανικού, με σημαδεύουνε, κραυγές θανάτου, το μυαλό μου εξουσιάζουν. Μη μου μιλάς λοιπόν, τα λόγια περιττεύουνε, τυφλές πυξίδες, την πορεία μου χαράζουν. Στοιχειώνει ο νους, από αδιάφανα οράματα,