ΜΥΘΙΣΤΟΡΙΕΣ

Από Άρθρο του  κυρ Φώτη Κόντογλου στην ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ 24/12/1950. * “Τώρα ας πάμε την ίδια βραδιά στην αντικρυνή στεριά που τρεμοσβήνουνε ένα δυο μικρά φωσάκια, πέρα από το πέλαγο που βογκά από τον άγριο το χιονιά. Είναι ένα μαντρί πίσω από μια ραχούλα κοντά στη θάλασσα, φυτρωμένη από πουρνάρια. Αυτό Το μαντρί είναι του Γιάννη του Βλογημένου. Τα πρόβατα είναι σταλιασμένα κάτω από τα σάγια κι ακούγουνται τα κουδούνια, τιν, όπως αναχαράζουνε. Επειδή γεννάνε οι τσομπαναρέοι φυλάγουνε και μόλις γεννηθεί κανένα

Δείτε  εδώ    τις μέχρι τώρα συνέχειες σε ενιαίο κείμενο Μπορείτε να αντιγράψετε τα κείμενα και να δημιουργήσετε αρχείο (WORLD ή  OPEN OFFICE ) ώστε να έχετε ενιαίο το κείμενο και στο τέλος ολοκληρωμένο το μυθιστόρημα “Και εγώ σε αγαπάω”, του φώναξε σπαρακτικά. “Δεν θέλω να σε βλέπω να πονάς!”   Ο ουρανός άρχισε να σκοτεινιάζει παρόλο που υπήρχαν μόνο λίγα σύννεφα. Σε μερικά λεπτά σχεδόν απόλυτο σκοτάδι επικράτησε αν και η νύχτα αργούσε ακόμη. Θορυβημένοι οι στρατιώτες κοιτάχτηκαν μεταξύ τους μην μπορώντας να δώσουν εξήγηση για το τρομακτικό συμβάν. Μια κραυγή ακούστηκε από το ύψος του Σταυρού: