ΜΥΘΙΣΤΟΡΙΕΣ

Το σπίτι του φεγγαριού της Σοφίας Φίλντιση «Είπε το φεγγάρι με το νου του, πως σαν γιομίσει ολάκερο μ’ ασήμι, τότες θα πάει να γυρέψει την πούλια για γυναίκα του. »Τοιμάστηκε αποβραδίς, κι είπε στ’ αστέρια να μαζωχτούνε ολόγυρά του… Να ιδούνε τα γονικά της νύφης, τ’ ασημοσόι του γαμπρού, και να μην αρνηθούνε. »Μην το κουνήσουτ’ από δω, πρόσταξε το φεγγάρι τ’ αστέρια. Μήτ’ ένα να μη λείψει ίσαμε το μεσονύχτι που βγαίνει η νύφη στο σεργιάνι. Να την πλανέψουμε και κείνη με τόσο φως… Δεν μπορώ, τους εξομολογήθηκε, δεν μπορώ πιά να σεργιανάω σ’ ολάκερον ουρανό μοναχό μου… Θέλω να νοικοκυρευτώ.

ΕΤΣΙ ΟΝΕΙΡΕΥΟΜΑΙ Εκεί που αντρειεύουν, του θανάτου οι σκιές, στο κρύο χώμα του προθάλαμου, του Απείρου. Δίπλα σε ασπάλαθους, μυρτιές, κι αλιφασκιές, φύλλα πετά, το κορμοβλάστημα του ονείρου. Μεταλαμβάνουν οι ψυχές, υπομονή,