ΜΥΘΙΣΤΟΡΙΕΣ

Το ρολόι στον τοίχο του παλαιοπωλείου μέτραγε τα δευτερόλεπτα με έναν υπόκωφο, μεταλλικό ήχο που έμοιαζε με βήματα πάνω σε σανίδες. Ο Μάρκος άφησε το μεγεθυντικό φακό πάνω στο γραφείο και έτριψε τα μάτια του. Στα σαράντα του χρόνια, πίστευε ότι είχε δει κάθε είδους πλαστογραφία, κάθε κρυμμένο συρτάρι σε βικτοριανές γραμματείες, κάθε ψεύτικη υπογραφή σε κιτρινισμένα συμβόλαια. Αυτό όμως που κρατούσε στα χέρια του δεν έμοιαζε με τίποτα άλλο. ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ Ήταν ένας τόμος δεμένος με σκούρο, τραχύ δέρμα, χωρίς τίτλο στη ράχη. Του το είχε φέρει μια γυναίκα την προηγούμενη εβδομάδα — φορούσε ένα βαρύ παλτό, παρόλο που ο Σεπτέμβρης ήταν ασυνήθιστα ζεστός, και έφυγε χωρίς να ζητήσει χρήματα, αφήνοντας μόνο μια διεύθυνση γραμμένη σε

Πίσω από τους Ήχους της Σιωπής Ο Άλκης πίστευε πάντα πως η σιωπή είναι το πιο καθαρό πράγμα στον κόσμο. Για τον λόγο αυτό είχε ξοδέψει τις οικονομίες μιας ζωής για να αγοράσει το παλιό, πέτρινο σπίτι στο χείλος του γκρεμού, τρία χιλιόμετρα έξω από το χωριό Καστανιά. Εκεί, ανάμεσα στα έλατα και την υγρασία του βουνού, ο μοναδικός θόρυβος ήταν ο άνεμος που χτένιζε τις φυλλωσιές. Ή τουλάχιστον, έτσι νόμιζε τις πρώτες σαράντα ημέρες. ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ Όλα άλλαξαν το βράδυ της 14ης Νοεμβρίου. Ήταν δύο μετά τα μεσάνυχτα όταν ξύπνησε από μια περίεργη αίσθηση πίεσης στα αυτιά του, σαν να είχε βυθιστεί απότομα σε μεγάλο βάθος. Ησυχία. Μια ησυχία τόσο απόλυτη που κατέστρεφε τον χτύπο της ίδιας του της καρδιάς. Και τότε, την άκουσε. Δεν

Ο Αγαπητικός της Αυλής: Το Σκοτεινό Μυστικό της Κοινής Κάμαρας Η κοινή αυλή της δεκαετίας του '60 στην Αθήνα ήταν ένας μικρόκοσμος γεμάτος μυρωδιές από φρεσκοπλυμένα ρούχα, μοσχομυριστό νυχτολούλουδο και χαμηλόφωνες κουβέντες. Στο βάθος αυτού του μικρόκοσμου, η τελευταία κάμαρα μύριζε πάντα διαφορετικά: βαρύς, φτηνός καπνός ανακατευόταν με μια έντονη, σχεδόν αποπνικτική κολώνια λεβάντας. Εκεί ζούσε ο Στράτος. Η γειτονιά τον ήξερε ως τον «αγαπητικό» της αυλής, έναν άντρα που είχε σπιτώσει μια όμορφη, σιωπηλή κοπέλα. Κάθε πρωί, ο Στράτος έβγαινε από την ξύλινη πόρτα του κόντρα ξυρισμένος, φορώντας ένα κοστούμι που έμοιαζε υπερβολικά πολυτελές για τα δεδομένα της φτωχολογιάς. Μοίραζε πλατιά χαμόγελα, καλημέριζε τις μανάδες και πετούσε πεντάρες στα πιτσιρίκια που έτρεχαν ξωπίσω του. Για τον έξω κόσμο, ήταν ένας

Το παιδί που μίσησα: Ένα σκοτεινό διήγημα καρμικού τρόμου και ανατροπής Από την πρώτη στιγμή το μίσησα αυτό το παιδί. Μόλις οι νοσοκόμες μου το έφεραν, ένιωσα ένα παγωμένο σφίξιμο, μια ενστικτώδη αποστροφή. Παρά το γεγονός ότι μοιάζαμε σαν δύο σταγόνες νερό, το μίσησα αμέσως. Το πιο τρομακτικό ήταν ότι το συναίσθημα υπήρξε αμοιβαίο: το μωρό με μίσησε από την κούνια του, ίσως λόγω μιας σκοτεινής, καρμικής σχέσης από το παρελθόν. ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ Η βουβή σύγκρουση και η απομόνωση

Οι Παραπονιάρικες Ψυχές: Το Μεταφυσικό Παζάρι για ένα Κομμάτι Μάλαμα Στα απέραντα, λευκά λιβάδια του ουράνιου Νιρβάνα, εκεί όπου ο χρόνος δεν έχει αρχή και τέλος, υπήρχαν πάντα οι παραπονιάρικες ψυχές. Ήταν εκείνες που, παρά την απόλυτη γαλήνη και το αιώνιο φως, ένιωθαν μια παράξενη, υπόκρυφη πλήξη να διαβρώνει την αιθέρια υπόστασή τους. Βαριούνταν την τελειότητα της αθανασίας. Πριν καν περάσουν δύο ανθρώπινες γενιές, άρχιζαν να ψιθυρίζουν στις γωνίες του παραδείσου, αλλάζοντας κρυφά τα πλάνα τους για το μέλλον.

 Ο Ανέστης, ένας 35χρονος καρδιολόγος, πίστευε μόνο σε ό,τι μπορούσε να ακούσει μέσα από το στηθοσκόπιό του.  Η Κλαίρη, μια 30χρονη δυναμική επιχειρηματίας στον χώρο των startups, μπήκε στη ζωή του σαν ξαφνική καταιγίδα. Ήταν όμορφη, πανέξυπνη και εξέπεμπε μια αύρα που μαγνήτιζε τους πάντες. Όμως, η ιατρική παρατηρητικότητα του Ανέστη άρχισε σύντομα να πιάνει λεπτομέρειες που δεν έβγαζαν νόημα.Το πρώτο περίεργο σημάδι ήταν η θερμοκρασία της.  Όποτε την άγγιζε, το δέρμα της ήταν παγωμένο, σαν νεκρική ακαμψία, παρόλο που η ίδια έδειχνε γεμάτη ενέργεια.  Μια νύχτα, καθώς κοιμόταν στο σπίτι της, ο Ανέστης ξύπνησε από έναν παράξενο, συριστικό ήχο. Στο μισοσκόταδο, είδε την Κλαίρη να στέκεται μπροστά στον καθρέφτη. Το είδωλό της δεν ήταν η κοπέλα