ΜΥΘΙΣΤΟΡΙΕΣ

Το παιδί που μίσησα: Ένα σκοτεινό διήγημα καρμικού τρόμου και ανατροπής Από την πρώτη στιγμή το μίσησα αυτό το παιδί. Μόλις οι νοσοκόμες μου το έφεραν, ένιωσα ένα παγωμένο σφίξιμο, μια ενστικτώδη αποστροφή. Παρά το γεγονός ότι μοιάζαμε σαν δύο σταγόνες νερό, το μίσησα αμέσως. Το πιο τρομακτικό ήταν ότι το συναίσθημα υπήρξε αμοιβαίο: το μωρό με μίσησε από την κούνια του, ίσως λόγω μιας σκοτεινής, καρμικής σχέσης από το παρελθόν. ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ Η βουβή σύγκρουση και η απομόνωση

Οι Παραπονιάρικες Ψυχές: Το Μεταφυσικό Παζάρι για ένα Κομμάτι Μάλαμα Στα απέραντα, λευκά λιβάδια του ουράνιου Νιρβάνα, εκεί όπου ο χρόνος δεν έχει αρχή και τέλος, υπήρχαν πάντα οι παραπονιάρικες ψυχές. Ήταν εκείνες που, παρά την απόλυτη γαλήνη και το αιώνιο φως, ένιωθαν μια παράξενη, υπόκρυφη πλήξη να διαβρώνει την αιθέρια υπόστασή τους. Βαριούνταν την τελειότητα της αθανασίας. Πριν καν περάσουν δύο ανθρώπινες γενιές, άρχιζαν να ψιθυρίζουν στις γωνίες του παραδείσου, αλλάζοντας κρυφά τα πλάνα τους για το μέλλον.

 Ο Ανέστης, ένας 35χρονος καρδιολόγος, πίστευε μόνο σε ό,τι μπορούσε να ακούσει μέσα από το στηθοσκόπιό του.  Η Κλαίρη, μια 30χρονη δυναμική επιχειρηματίας στον χώρο των startups, μπήκε στη ζωή του σαν ξαφνική καταιγίδα. Ήταν όμορφη, πανέξυπνη και εξέπεμπε μια αύρα που μαγνήτιζε τους πάντες. Όμως, η ιατρική παρατηρητικότητα του Ανέστη άρχισε σύντομα να πιάνει λεπτομέρειες που δεν έβγαζαν νόημα.Το πρώτο περίεργο σημάδι ήταν η θερμοκρασία της.  Όποτε την άγγιζε, το δέρμα της ήταν παγωμένο, σαν νεκρική ακαμψία, παρόλο που η ίδια έδειχνε γεμάτη ενέργεια.  Μια νύχτα, καθώς κοιμόταν στο σπίτι της, ο Ανέστης ξύπνησε από έναν παράξενο, συριστικό ήχο. Στο μισοσκόταδο, είδε την Κλαίρη να στέκεται μπροστά στον καθρέφτη. Το είδωλό της δεν ήταν η κοπέλα

Ο Ορέστης κοίταξε το ρολόι του χεριού του. Ήταν ακριβώς 11:45 το βράδυ. Η βροχή χτυπούσε ρυθμικά τα τζάμια του παλιού αρχοντικού στην Κηφισιά, δημιουργώντας μια υπόκωφη μουσική υπόκρουση που ταίριαζε απόλυτα με τους χτύπους της καρδιάς του. Εδώ και έξι μήνες, ολόκληρη η ζωή του είχε εκμηδενιστεί και είχε αναδιοργανωθεί γύρω από έναν και μοναδικό σκοπό: τη δολοφονία του θείου του, του πάμπλουτου και αυταρχικού βιομήχανου Ευγένιου Δαμιανού. Ο Ευγένιος ήταν ένας άνθρωπος χωρίς κληρονόμους, εκτός από τον Ορέστη. Όμως, αντί να τον βοηθήσει στα τεράστια χρέη που είχαν πνίξει την επιχείρησή του, ο θείος του απολάμβανε να τον ταπεινώνει, υπενθυμίζοντάς του καθημερινά την αποτυχία του. «Τα λεφτά κερδίζονται με αίμα, Ορέστη, δεν χαρίζονται» , του έλεγε με εκείνο το παγωμένο, ειρωνικό χαμόγελο. Εκείνη τη νύχτα, ο Ορέστης είχε αποφασίσει ότι το αίμα που χρειαζόταν θα ήταν του ίδιου του Ευγένιου. Το Σχέδιο του Τέλειου Εγκλήματος

Όταν ο Μάνος ζήτησε το μερίδιο της κληρονομιάς του, δεν το έκανε από απληστία. Το έκανε από μια απεγνωσμένη ανάγκη να ανασάνει. Η έπαυλη των παιδικών του χρόνων, πνιγμένη στο μάρμαρο, τη βαριά σιωπή και την ακλόνητη, αυταρχική φιγούρα του πατέρα του, έμοιαζε με χρυσό κλουβί. Ο μεγάλος του αδελφός, ο Άρης, είχε ήδη υποταχθεί· είχε γίνει η πιστή σκιά του πατέρα, ένας στρατιώτης της οικογενειακής επιχείρησης, πρόθυμος να ανταλλάξει την προσωπικότητά του με την ασφάλεια των χρημάτων. Ο Μάνος πήρε τις τραπεζικές επιταγές και έφυγε για τη μεγάλη πόλη. Για δύο χρόνια, έζησε με την ψευδαίσθηση της απόλυτης ελευθερίας. Ξόδεψε τα πάντα σε λαμπερές νύχτες, εφήμερους φίλους, ακριβά ποτά και επενδύσεις που κατέρρευσαν σαν χάρτινοι πύργοι. Όταν τα χρήματα τελείωσαν, εξαφανίστηκαν και οι φίλοι. Ο χειμώνας τον βρήκε να κοιμάται στο πίσω δωμάτιο ενός άθλιου

Όταν ο Μάνος και η Κλαίρη, ένα φρεσκοπαντρεμένο ζευγάρι γύρω στα τριάντα, βρήκαν μια εξαιρετική επαγγελματική ευκαιρία σε μια αναπτυσσόμενη γεωργική εταιρεία στην ορεινή Αρκαδία, ένιωσαν ότι η τύχη τους χαμογέλασε. Ήθελαν απεγνωσμένα να ξεφύγουν από το τσιμέντο και το άγχος της Αθήνας. Μέσω ενός μεσίτη στην κοντινή κωμόπολη, κατάφεραν να νοικιάσουν ένα πανέμορφο, πέτρινο σπίτι στην άκρη ενός απομονωμένου χωριού, του Αγίου Ιωάννη. Το σπίτι ήταν σε εξαιρετική κατάσταση, ευρύχωρο, με μεγάλο κήπο και σε τιμή που έμοιαζε με πραγματική ευκαιρία. Η μετακόμιση έγινε μέσα σε λίγες μέρες, γεμάτη όνειρα για μια νέα, ήρεμη ζωή. Όμως, η ηρεμία αυτή δεν θα διαρκούσε για πολύ. Από τις πρώτες κιόλας ημέρες, μια βαριά, ανεξήγητη ατμόσφαιρα άρχισε να πνίγει το ζευγάρι. Το περίεργο δεν ήταν ότι το χωριό ήταν ήσυχο, αλλά η ακραία, σχεδόν εχθρική συμπεριφορά των κατοίκων. Όποτε ο Μάνος ή η Κλαίρη περπατούσαν στα στενά λιθόστρωτα σοκάκια, οι χωρικοί που