ΜΥΘΙΣΤΟΡΙΕΣ

Εφτά Σμυρναίικοι Καημοί: Το ματωμένο ταξίδι της Ανατολής Ο ήλιος έδυε πίσω από τα νερά του Αιγαίου, βάφοντας τον ορίζοντα με ένα πορφυρό, σχεδόν απόκοσμο χρώμα. Στην προκυμαία, εκεί που το κύμα έσκαγε με ορμή πάνω στις πέτρες, ένας άντρας στεκόταν ακίνητος. Τα μάτια του είχαν το χρώμα της στάχτης και το βλέμμα του κοιτούσε πέρα από τον χρόνο. Δεν θυμόταν πότε ακριβώς είχε ξεκινήσει αυτό το ταξίδι. Ήξερε μόνο πως η Ανατολή τον είχε γεννήσει εφτά φορές, σε εφτά διαφορετικές ενσαρκώσεις, και κάθε φορά, ο θάνατος τον περίμενε στο ίδιο ματωμένο χώμα, σφραγίζοντας τη μοίρα του με έναν αιώνιο, σμυρναίικο καημό. ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ Η πρώτη πορεία και ο σταυρός στο Κορδελιό Η πρώτη του ανάμνηση ήταν γεμάτη με τη μυρωδιά του ιωδίου και το λιμανάκι στο Κορδελιού Ήταν τότε που ξεκίνησε την πορεία του, νεαρός ακόμα, κουβαλώντας έναν βαρύ, ξύλινο σταυρό στον ώμο του. Ήταν ο σταυρός του χρέους, της προσφυγιάς και μιας μοίρας που δεν επέλεξε ποτέ ο ίδιος. Το

Το σκοτάδι στο φαράγγι της Κόκκινης Πέτρας δεν έπεφτε απλώς· πλάκωνε. Χρειάστηκαν τέσσερις ώρες πεζοπορίας σε ένα δύσβατο, ξερό μονοπάτι, γεμάτο κοφτερές πέτρες και γκρεμούς, για να φτάσουν οι τρεις τους σε εκείνο το μικρό ξέφωτο. Ήταν μια τοποθεσία απομονωμένη, χιλιόμετρα μακριά από το τελευταίο χωριό της ορεινής Ευρυτανίας, εκεί όπου τα κινητά έχαναν το σήμα τους ήδη από την πρώτη ώρα της διαδρομής. ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ Ο Μάνος, ο Άλκης και η Νεφέλη ήταν φίλοι από το πανεπιστήμιο. Το ελεύθερο κάμπινγκ ήταν η ετήσια ιεροτελεστία τους. Μόνο που φέτος, η ατμόσφαιρα γύρω από τη φωτιά ήταν διαφορετική. Το γέλιο της Νεφέλης έβγαινε νευρικό, ο Μάνος έλεγχε συνεχώς τους ιμάντες του σακιδίου του και ο Άλκης κοίταζε το δάσος σαν να περίμενε κάτι να βγει μέσα από τις φυλλωσιές. «Είστε σίγουροι ότι δεν μας είδε κανείς στο καφενείο του χωριού;» ρώτησε ο Άλκης, σπάζοντας ένα ξερό κλαδί στα χέρια του και πετώντας το με δύναμη στις φλόγες. «Ο τύπος

Ο άνεμος χτυπούσε το τζάμι ρυθμικά, σαν δάχτυλο που ζητάει επίμονα να μπει μέσα. Ο Μιχάλης κοίταξε το ρολόι του τοίχου. Οι δείκτες είχαν κολλήσει στις τρεις και μισή εδώ και δύο ώρες. Ή τουλάχιστον έτσι του φαινόταν. Όταν το μπαταριάτικο* ρολόι της κουζίνας σταματάει, η σιωπή στο σπίτι γίνεται πιο βαριά, σχεδόν χειροπιαστή. «Η νύχτα είναι μεγάλη», ψιθύρισε, και η ίδια του η φωνή τού φάνηκε ξένη, σαν να ανήκε σε

Το ρολόι στον τοίχο του παλαιοπωλείου μέτραγε τα δευτερόλεπτα με έναν υπόκωφο, μεταλλικό ήχο που έμοιαζε με βήματα πάνω σε σανίδες. Ο Μάρκος άφησε το μεγεθυντικό φακό πάνω στο γραφείο και έτριψε τα μάτια του. Στα σαράντα του χρόνια, πίστευε ότι είχε δει κάθε είδους πλαστογραφία, κάθε κρυμμένο συρτάρι σε βικτοριανές γραμματείες, κάθε ψεύτικη υπογραφή σε κιτρινισμένα συμβόλαια. Αυτό όμως που κρατούσε στα χέρια του δεν έμοιαζε με τίποτα άλλο. ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ Ήταν ένας τόμος δεμένος με σκούρο, τραχύ δέρμα, χωρίς τίτλο στη ράχη. Του το είχε φέρει μια γυναίκα την προηγούμενη εβδομάδα — φορούσε ένα βαρύ παλτό, παρόλο που ο Σεπτέμβρης ήταν ασυνήθιστα ζεστός, και έφυγε χωρίς να ζητήσει χρήματα, αφήνοντας μόνο μια διεύθυνση γραμμένη σε

Πίσω από τους Ήχους της Σιωπής Ο Άλκης πίστευε πάντα πως η σιωπή είναι το πιο καθαρό πράγμα στον κόσμο. Για τον λόγο αυτό είχε ξοδέψει τις οικονομίες μιας ζωής για να αγοράσει το παλιό, πέτρινο σπίτι στο χείλος του γκρεμού, τρία χιλιόμετρα έξω από το χωριό Καστανιά. Εκεί, ανάμεσα στα έλατα και την υγρασία του βουνού, ο μοναδικός θόρυβος ήταν ο άνεμος που χτένιζε τις φυλλωσιές. Ή τουλάχιστον, έτσι νόμιζε τις πρώτες σαράντα ημέρες. ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ Όλα άλλαξαν το βράδυ της 14ης Νοεμβρίου. Ήταν δύο μετά τα μεσάνυχτα όταν ξύπνησε από μια περίεργη αίσθηση πίεσης στα αυτιά του, σαν να είχε βυθιστεί απότομα σε μεγάλο βάθος. Ησυχία. Μια ησυχία τόσο απόλυτη που κατέστρεφε τον χτύπο της ίδιας του της καρδιάς. Και τότε, την άκουσε. Δεν

Ο Αγαπητικός της Αυλής: Το Σκοτεινό Μυστικό της Κοινής Κάμαρας Η κοινή αυλή της δεκαετίας του '60 στην Αθήνα ήταν ένας μικρόκοσμος γεμάτος μυρωδιές από φρεσκοπλυμένα ρούχα, μοσχομυριστό νυχτολούλουδο και χαμηλόφωνες κουβέντες. Στο βάθος αυτού του μικρόκοσμου, η τελευταία κάμαρα μύριζε πάντα διαφορετικά: βαρύς, φτηνός καπνός ανακατευόταν με μια έντονη, σχεδόν αποπνικτική κολώνια λεβάντας. Εκεί ζούσε ο Στράτος. Η γειτονιά τον ήξερε ως τον «αγαπητικό» της αυλής, έναν άντρα που είχε σπιτώσει μια όμορφη, σιωπηλή κοπέλα. Κάθε πρωί, ο Στράτος έβγαινε από την ξύλινη πόρτα του κόντρα ξυρισμένος, φορώντας ένα κοστούμι που έμοιαζε υπερβολικά πολυτελές για τα δεδομένα της φτωχολογιάς. Μοίραζε πλατιά χαμόγελα, καλημέριζε τις μανάδες και πετούσε πεντάρες στα πιτσιρίκια που έτρεχαν ξωπίσω του. Για τον έξω κόσμο, ήταν ένας