Οι τελευταίες σταγόνες της ξαφνικής καλοκαιριάτικης μπόρας θύμιζαν έντονα τους στερνούς σπασμούς μιας βίαιης εκσπερμάτωσης. Ήρεμες, γαλήνιες, χαλαρωτικές, μα και μ’ αυτή την αίσθηση κενού που πάντα ακολουθεί το τέλος του οργασμού .Ο αέρας μύριζε βρεγμένο τσιμέντο, ζεστή άσφαλτο και εκείνη την αποπνικτική υγρασία που σηκώνεται από τους δρόμους της Αθήνας κάθε Αύγουστο, πνίγοντας τα πνευμόνια.
«Το πιο άχρηστο πράγμα στο κόσμο είναι η ομπρέλα», σκέφτηκε ο Τζόρνταν, καθώς κοίταζε το φτηνό νάιλον ύφασμα να στάζει πάνω στα παπούτσια του. «Ποτέ δεν την έχεις όταν τη χρειάζεσαι, κι όταν την κουβαλάς σα μαλάκας, ποτέ δε βρέχει»
Κούνησε το κεφάλι του με εκνευρισμό. Αυτό το ψευδώνυμο, «Τζόρνταν». Του το είχαν κολλήσει στο γυμνάσιο στην Κοκκινιά, τότε που προσπαθούσε να μιμηθεί τις κινήσεις των Αμερικανών μπασκετμπολιστών στα τσιμεντένια γήπεδα της γειτονιάς, και του ’μεινε από τότε .
Του άρεσε; Ίσως. Έκρυβε μια αστική μαγκιά που τον απομάκρυνε από τη βαριά κληρονομιά του ονόματός του. Ιορδάνης Το όνομα του παππού απ’ τη Σμύρνη, που ο ξεριζωμός του ’22 τον έβγαλε στην Τήνο, δεκαεφτάχρονο παλικάρι Έναν αιώνα μετά, ο Τζόρνταν ένιωθε ακόμα στα οστά του την υγρασία εκείνης της προσφυγιάς, λες και το DNA κουβαλούσε την αλμύρα του Αιγαίου και τον καπνό της καταστροφής.
Ένα κίτρινο Skoda σταμάτησε απότομα μπροστά του, αφήνοντας έναν ήχο από φθαρμένα φρένα να σκίσει την ησυχία του δρόμου.
Κορυδαλλό;, ρώτησε τον ταξιτζή, ακουμπώντας το χέρι του στο μισοκατεβασμένο παράθυρο. Το τζάμι ήταν ζεστό και κολλώδες.
Βολεύει, τ’ απάντησε αυτός, χωρίς καν να τον κοιτάξει. Οι κύριοι πάνε Προφήτη Ηλία
«Την τύχη μου!», μουρμούρισε μέσ’ απ’ τα δόντια του, «ανέβα κατέβα το βουνό!»
Κοίταξε τους άλλους δύο συνεπιβάτες στο πίσω κάθισμα – δύο άντρες με βλέμμα απλανές, που έμοιαζαν να έχουν βουλιάξει στη δική τους καθημερινή μιζέρια. Ο ουρανός όμως φόρτωνε επικίνδυνα, με βαριά, μολυβένια σύννεφα που υπόσχονταν κι άλλη νεροποντή, και δεν είχε καμία όρεξη για άλλη ψυχρολουσία
Έβγαλε απ’ την τσέπη το κινητό.
Μία αναπάντητη κλήση. «Τι διάολο, πως δεν το άκουσα», αναρωτήθηκε.
«Πεθερούλα», έδειξε η οθόνη!
Γιορτή δεν ήταν, κι η γριά μόνο για καλό δεν θα έπαιρνε. Υπήρχε μια βαθιά, αμοιβαία αντιπάθεια μεταξύ τους, από εκείνες που δεν χρειάζονται λογικά επιχειρήματα για να συντηρηθούν. Έτσι απλά, χωρίς κανέναν ιδιαίτερο λόγο. Θέμα χημείας. Δύο διαφορετικοί κόσμοι που αναγκάζονταν να συνυπάρξουν στην ίδια οικογενειακή φωτογραφία.
Πάτησε το πράσινο κουμπί στην οθόνη αφής και την κάλεσε, περιμένοντας να ακούσει τον ήχο της σύνδεσης σαν να περίμενε το σήμα για την έναρξη μιας γνώριμης μάχης.
— Ναι!, ακούστηκε αμέσως απ’ την άλλη άκρη η τσιριχτή, κουραστική φωνή της, που έμοιαζε να βγαίνει μέσα από σκουριασμένο γραμμόφωνο.
— Έλα μάνα!, πήρε το πιο γλυκό, καταδεκτικό του ύφος ο Τζόρνταν, επιστρατεύοντας όλη την επαγγελματική του υποκριτική ως ασφαλιστής. Μόλις είδα την κλήση σου. Δεν το άκουσα να χτυπάει μέσα στη φασαρία του δρόμου. Συμβαίνει κάτι; Ανησύχησα.
— Καλά είμαστε, δόξα τω Θεώ!, απάντησε εκείνη, αν και ο τόνος της δεν άφηνε κανένα περιθώριο για πραγματική ευγνωμοσύνη. Έτσι πήρα, να δω τι κάνετε, και να σου πω για το μνημόσυνο του Κωσταντή.
Στο μυαλό του Τζόρνταν άρχισαν αμέσως να περιστρέφονται χιλιάδες δικαιολογίες, σαν γρανάζια σε καλολαδωμένη μηχανή, πασχίζοντας να διαλέξει την πιο πειστική, εκείνη που δεν θα άφηνε περιθώρια για αντίλογο. Το είχε αυτό το Ναπολεόντειο χάρισμα. Την ικανότητα, δηλαδή, να επεξεργάζεται δεκάδες διαφορετικές πληροφορίες ταυτόχρονα, να ζυγίζει τις συνέπειες και να χτίζει ένα πιστευτό ψέμα μέσα σε κλάσματα του δευτερολέπτου.
— Την Κυριακή είναι, συνέχισε η γριά, χωρίς να περιμένει την απάντησή του, στ’ Απεράθου. Θα κατέβετε;
— Να ’ξερες πόσο θα το ’θελα, ψέλλισε με έναν επίπλαστο αναστεναγμό που κόντεψε να πνίξει το ίδιο του το σάλιο. Ξέρεις δα πόσο τον αγαπούσα τον Κωσταντή! Όμως δύσκολο το βλέπω. Είδα και τη μικρή ζαβλακωμένη το πρωί, να παραπονιέται για το αυτί της. Θα την τριγυρίζει πάλι καμιά ωτίτιδα! Χώρια που έχω και κάτι κρίσιμα ραντεβού το Σάββατο για δουλειά, από εκείνα που αν τα χάσεις, χάνεις τη χρονιά.
Έκανε μια μικρή παύση, κρατώντας την ανάσα του, για να μετρήσει την αντίδρασή της και να καταλάβει αν το δόλωμα είχε πιάσει.
— Εσείς ξέρετε, τ’ απάντησε κοφτά, και η φωνή της πάγωσε τη ζέστη μέσα στο αυτοκίνητο. Κανονικά θα έπρεπε να ’ρθείτε.
«Ας μην έρθει κι αυτός στο δικό μου», μονολόγησε από μέσα του με μια παράξενη, μακάβρια σκέψη που του πέρασε αστραπιαία από το μυαλό, σαν να μην άνηκε στον ίδιο αλλά σε κάποιον ξένο.
— Θα δούμε μάνα πώς θα πάει η μικρή, αν μπορεί κι η Δήμητρα... Θα δούμε!
— Τέλος πάντων, σκεφτείτε το, διέταξε ξερά.
— Εντάξει μάνα. Καλό βράδυ, και χαιρετίσματα στον πατέρα!
— Καλό βράδυ! Να μου φιλήσεις τα παιδιά!
Έκλεισε τη γραμμή και έβαλε το κινητό στην τσέπη του σακακιού του.
«Χέσε μας, Ειρήνη», μουρμούρισε, κουνώντας το κεφάλι του με αγανάκτηση. «Δεκαπέντε ώρες ταξίδι, πήγαιν’-έλα στη Νάξο, για ένα μνημόσυνο»!
Τα μνημόσυνα ήταν για την πεθερά του κάτι σαν τους γάμους και τις βαφτίσεις. Καλύτερα ίσως! Είχε μετατρέψει το πένθος σε κοινωνικό γεγονός. Έψαχνε όλη τη βδομάδα τις κολώνες και τις εκκλησιές του νησιού, πού είχε μνημόσυνο το Σαββατοκύριακο. Κι αν δεν είχε κανένα —πράγμα σπάνιο βέβαια για τα δεδομένα του χωριού— έπεφτε σε βαριά κατάθλιψη, λες και η έλλειψη μαύρων ρούχων και κολλύβων της στερούσε το μοναδικό νόημα της ύπαρξής της.
Η βροχή έξω ξανάρχισε να δυναμώνει, χτυπώντας ρυθμικά και εκνευριστικά πάνω στην οροφή του ταξί. Κοίταξε απ’ το παράθυρο τους ταλαίπωρους πεζούς στο πεζοδρόμιο, που προσπαθούσαν να προφυλαχτούν όπως όπως κάτω από τέντες και υπόστεγα, με τα ρούχα τους να κολλάνε πάνω στο δέρμα τους από την ξαφνική νεροποντή.
Η κοπέλα απ’ την τεράστια αφίσα, που διαφήμιζε προκλητικά εσώρουχα, σαν να του φάνηκε πως του έκλεισε το μάτι πονηρά μέσα από το πέπλο της βροχής Το βλέμμα της, καθηλωτικό και γεμάτο υποσχέσεις, έμοιαζε να τρυπάει το λασπωμένο τζάμι του Skoda, φέρνοντας μια ξαφνική, σχεδόν απαγορευμένη ζέστη μέσα στην παγωνιά του αυτοκινήτου.
«Ρε πούστη μου», ψιθύρισε τόσο σιγανά που παραξενεύτηκε πώς τον άκουσε ο ταξιτζής μέσα στον θόρυβο της μηχανής και των υαλοκαθαριστήρων που έτριζαν ρυθμικά. «Υπάρχουν και στην πραγματική ζωή τέτοιες γυναίκες;»
— Υπάρχουν, υπάρχουν! Απάντησε ο ταξιτζής, πετώντας μια γρήγορη, πονηρή ματιά στον κεντρικό καθρέφτη . Το πρόσωπό του, αυλακωμένο από τα χρόνια στο τιμόνι, πήρε μια έκφραση δήθεν σοφίας. Υπάρχουν για να μας κολάζουν!
«Ωχ! Σε θεούσο πέσαμε!», σκέφτηκε ο Τζόρνταν, νιώθοντας έναν κόμπο στο στομάχι και μετανιώνοντας την ίδια στιγμή που σκέφτηκε φωναχτά
— Κι αυτοί οι αλήτες στην τηλεόραση, συνέχισε εκείνος, χτυπώντας με νεύρο τον δείκτη του χεριού του πάνω στο τιμόνι, όλο μας τσιγκλάνε τα κατώτερα ένστικτα! Είναι σωματική ανάγκη, μας λένε, δεν μπορείς χωρίς σεξ! Το ξέρουμε ρε! Και το φαΐ είναι, και το κατούρημα! Δεν μας λέτε όμως, «πρέπει να φάτε ή να κατουρήσετε»!
Οι καλοντυμένοι μεσήλικες συνεπιβάτες στο πίσω κάθισμα έδειξαν να συμφωνούν, κουνώντας τα κεφάλια τους με εκείνη τη γνωστή, πουριτανική ανωτερότητα των ανθρώπων που έχουν ξεχάσει τι σημαίνει πάθος
— Σημεία παρακμής, αποφάνθηκε ο μεγαλύτερος, ισιώνοντας τον γιακά του σακακιού του με μια κίνηση γεμάτη στόμφο. Στην εποχή μας, και το γόνατο ακόμα της γυναίκας, δύσκολα το βλέπαμε!
Ο Τζόρνταν γύρισε και τον κοίταξε απότομα . Το βλέμμα του σκάναρε το γερασμένο αλλά καλοδιατηρημένο πρόσωπο του άντρα. Δεν του φάνηκε πάνω από εξήντα
«Τι διάολο, στην Ιορδανία ζούσε;», σκέφτηκε με μια δόση καθαρού σαρκασμού «Οι γυναίκες στην Ευρώπη τα έχουν πετάξει όλα έξω, απ’ τη δεκαετία του '60»!
Έκλεισε τα μάτια και σταμάτησε να παρακολουθεί την ανιαρή, υποκριτική συζήτηση, βυθίζοντας το μυαλό του στο σκοτάδι
Η κοπέλα της αφίσας, όμως, ξανάρθε ολοζώντανη, πίσω απ’ τα κλειστά του βλέφαρα .Το άρωμά της, αν και ανύπαρκτο, έμοιαζε να γεμίζει τα πνευμόνια του. Άρχισε να φαντασιώνεται πρωτόγνωρα ερωτικά παιχνίδια μαζί της, νιώθοντας το δέρμα του να καίει , και ένοιωσε να ερεθίζεται έντονα !
Ξανάνοιξε τα μάτια τρομαγμένος, καθώς μια ξαφνική αίσθηση ντροπής τον επανέφερε στην πραγματικότητα .
«Αυτό μας έλειπε, σκέφτηκε, να γίνουμε ρόμπα μπροστά τους!»
Μετακινήθηκε λίγο για να κρύψει τον ερεθισμό του. Με μια γρήγορη και κάπως σπασμωδική κίνηση, σήκωσε το χαρτοφύλακα στα γόνατα του, προσποιούμενος πως ψάχνει τα έγγραφά του . Ένα μεγάλο μέρος του προβλήματος είχε λυθεί. Όχι όμως το μεγαλύτερο ! Η ερωτική διάθεση, εξακολουθούσε απτόητη να πιέζει το παντελόνι του, υπενθυμίζοντάς του με τον πιο άβολο τρόπο τη ζωώδη φύση του
